Мадхава долго мислеше на Радха, чии живи очи поетот ги споредува со птиците чакори. Копнееше да ја прегрне. Поетот ја опишува нејзината убавина со слика на високи златни врвови. Кришна, кого поемата го слави како најснаодлив меѓу снаодливите, смислуваше различни начини да се види со неа.
Еднаш Мадхупати се скри меѓу сините лотоси што цветаа во водите на Калинди, односно Јамуна. Поетот го споредува Неговото разиграно движење со она на млад слон. Радха се капеше, а нејзината убавина ја надминуваше дури и убавината на небесната Рамбха. Меѓу лотосите Кришна ја прегрна.
Другпат Кришна застана пред Радха во нејзината осамена одаја. Носеше темносина облека и ги беше тргнал украсите со скапоцени камења. Со еден здив го изгасна пламенот на светилката. Во темнината ги задржа усните затворени за да го скрие и сјајот на забите. Таму ја прегрна Радха. Поетот ја опишува прегратката како прослава.
На друго место, во една нова шумичка, една сакхија Го повлече Кришна да ѝ се придружи во играта. Во најскриениот дел на засолништето од лијани, Кришна ја здогледа Радха, која се беше скрила таму. Тој ненадејно ја прегрна. Според поетот, во тој миг ја почувствува најголемата радост.
