Поетот ги повикува слушателите да Му се поклонат на нежниот син на Јашода. Во Кришна е собрана суштината на сите светови и сето богатство на љубовта. Во Неговите секогаш нови љубовни игри се разлева океан од радост. Тој ужива во слатката раса и ѝ е мил на Радхика како ѓердан што го носи околу вратот. Радха е животната сила на Господарот на шумата Вриндавана. Поетот ја споредува со лијана што исполнува желби, полна со суштината на вистинската, светла љубов. Нека е слава на таа Радха, која непрестајно копнее од љубов и во чија младост игрите ја достигнуваат својата најголема сладост.
Во песната во рагата Гуџари поетот моли неговиот ум да влезе во игрите на Радха и Мадхава, во кои љубовта расцветува. Од нивните шеги тече нектар. И Шива, Брахма, Шука и Нарада копнеат по тие игри. Нивниот природен дом е шумата на Вриндавана, а нивната свежа сладост се огледува во умот што е исполнет со неа. Дури и ослободувањето изгледа горчливо пред таа сладост, чиј извор е светлата љубов кон стапалата на Хари. Со секој миг копнежот се обновува. Во тие игри е собрана суштината на океанот од нектар. Мудрецот Шука пее за нив. Тие се над трите својства на материјалната природа. Само милите придружнички на Радха ја вкусуваат таа сладост, која им е скриена дури и на познавачите на Ведите. Границата на тие игри е недостижна, а љубовта се шири низ многу различни гестови. Поетот ги повикува слушателите да го положат срцето во песната како во најскапоцено засолниште.
Својот ум го споредува со слон што талкал низ страшната шума на самсара, опален од пожарите на страдањето. Нештата за кои се приврзал го влечеле како слоници. Кога тргнува по добриот пат, тој повторно оживува. Нека тој немирен слон се нурне во студениот океан од нектарот на Радхините игри. Таму длабоката радост ги искоренува трите вида страдање.
Во рагата Шри поетот ги повикува слушателите да најдат засолниште меѓу сите суштества на Вриндавана, и подвижните и неподвижните. Во припевот ги повикува да пеат за игрите на Радха и Мадхава и со нив да го исполнат умот со љубов. Нека ја погледнат шумичката на Радха, каде што се открива прекрасната сладост на нејзините игри. Нека чекорат низ Враџа, поубава и од Ваикунтха, по која копнеат дури и Шива и Брахма. Нека одат од брег до брег крај Јамуна, ќерката на Сонцето, каде што маја нема власт. Нека го насочат умот кон синот на кралот на Враџа, суштината на океанот од најголема радост. Нека се оддалечат и од мирисот на отровните сетилни уживања и нека ја зацврстат љубовта кон стапалата на Хари. Нека го бараат друштвото на оние што ја вкусуваат расата при стапалата на Радха и нека Го запознаат Кришна, кралот на секогаш новата раса. Нека песната на Сарасвати разбуди длабоко чувство на преданост.
Поетот советува да се остават сетилните приврзаности и да не се троши силата на дела заради нивниот плод. Моќите што се стекнуваат со јога ги споредува со магионичарски привид, а ослободувањето без таа љубов го нарекува горчливо и суво. Оној што копнее да вкуси од оваа раса нека Му служи на Господарот на Вриндавана како придружничка на Шри Радха.
Во последниот стих поетот се навраќа на љубовната воздржаност пред средбата на Радха и Мадхава и на нивните скришни ноќни средби. Ги спомнува и нивните игри во скриените шумички на Вриндавана и меѓу брановите на Јамуна. Нека секој бран од тие игри долго ги чува слушателите.
