Гопиите беа занесени од пеењето и танцот. Мадхава излезе од нивниот круг со Својата сакана Радха. Двајцата со брзи чекори навлегоа длабоко во густата шума. Една гопија, удостоена со Радхината милост, оддалеку ги виде нивните нежни игри. Среќна што можеше да ги гледа, таа скришно тргна по нив.
Радха и Мадхусудана седнуваа на едно место, а на друго застануваа да се одморат. Некаде собираа цветови во изобилство, а некаде навлегуваа во прекрасна шумичка за да бидат заедно. Одеа со раце еден околу рамениците на другиот. Се смееја додека си го продолжуваа патот. Гопијата ги следеше и ги гледаше, а поетот ги нарекува двајцата ризници на раса.
Одеднаш Хари чу папагали како пеат за милите дела на Радха. Тој се задржа да ги слуша и ги затвори очите. Токму тогаш Радха од разиграност се тргна од пред Него. Таа тивко се смееше додека исчезнуваше меѓу лијаните. На Мадхава мигот без неа Му се стори долг како бескрајна калпа. Вознемирен, ја запеа Својата молба во рагата Дешаваради.
Во припевот Тој ја бара Својата сакана Радха и ја моли да Го погледне со милост. Нејзината кратка шега Му се чини како дожд од остри стрели од богот на љубовта. Му се враќа споменот на нејзиното лице, обрабено со меки прамени, чија убавина ја засенува месечината. Нејзината нежна насмевка за Него е како мед што тече. Во мислите Му се појавуваат и нејзините очи, пред кои и лотосите ја губат својата гордост. Во нив се нишаат бранови на љубовта, а раздвижените прамени ѝ ги допираат образите.
Ја моли Радха со лице како месечина да Му се покаже и со тоа да Му го спаси животот. Ја моли да Го прими како Свој слуга. Таа по природа има нежно срце, па Тој ја прашува уште колку ќе го продолжи шегувањето. Вели дека и миг на разделба ја руши планината на Неговата трпеливост. За Него нејзината светлина го надминува сјајот на свежите златни цветови чампака. Во неа ја препознава и победата и сета радост на љубовта.
Кришна бара уште еднаш да го види нејзиното насмеано лице што ја озарува шумата. Се сеќава како ѝ се ниша ѓерданот од скапоцени камења. Само Радха Му е во мислите, зашто песната на папагалите и понатаму Му звучи во срцето. Ја моли да не мисли поинаку кога тие пеат токму за нејзините доблести. Потоа ги повикува пауните и срнчињата да Му бидат сведоци. Хари вели дека не може да живее ако Радха со очи како срна не се врати.
Додека Мадхусудана зборува така, Радха повторно се појавува. Поетот ја гледа нејзината појава како дел од истата нежна игра. Кришна ѝ се доверува како на онаа што од милост Го примила во својот скут и што може да располага со Него како што сака. Буден, во сон или во длабок сон, Тој е посветен на неа и не познава друга. Ја моли да го разбере немирот што Му го носи и најкраткото прекинување на нејзиниот даршан.
На крајот поетот ја воспева љубовта на Радха и Мадхава. Неа ја бараат Нарада и Шука, а по неа копнее и Лакшми. Привлечени од неа, нивните сакани придружнички се занесуваат како опиени. Таа е и љубовта по која Шамбху трага, откажувајќи се од своите удобности. Со желба токму таа чудесна љубов да ги благослови слушателите завршува тринаесеттата сарга.
