Разделбата ги вознемири сакхиите. Повторно се собраа и почнаа да пеат за своите најмили Радха и Мадхава. Пеејќи за нив, повторно ги здогледаа. Поетот ги опишува Радха и Мадхава како прибежиште на милоста и извор на радост. Кога ги најдоа, сакхиите се потопија во љубов.
Некои од нив радосно ја украсија својата најмила Радха со ниски бисери и со убави украси. Ѝ ставија каџал околу очите и нанесоа мирислив шафран. Ја украсија и со црвен алакта и со убава облека. Други сакхии се погрижија за Хари. Му ставија ѓердан од зрнца гунџа, украси покрај ушите и круна од паунови пердуви. Го дотераа со венци, мириси и жолта облека. Со тоа ја израдуваа и Неговата сакана Радха.
Во затскриената шумичка сакхиите распослаа меки цветови. Хари седна на цветната постела. Тие ѝ помогнаа на Радха да седне до Својот сакан. Потоа излегоа од шумичката, радувајќи се на нежноста на двајцата. Една сакхија, обземена од радоста на Радха и Говинда, им раскажа на другите за средбата.
Нејзината песна е во рагата Вибхаша. Таа пее како придружничките ја зеле Радха за рака и ја вовеле во засолништето од лијани. Радха чувствувала страв и срамежливост при новата средба. Сакхиите ја оставиле во присуство на нејзиниот мил и излегле. Во припевот сакхијата ја гледа Радха потопена во океан од раса додека возљубениот од Враџа е покрај неа.
Кришна ѝ поставува прашања на тивката Радха, желен да го чуе нектарот на нејзиниот глас. Ја поведува кон цветната постела, понесен од нивната блискост. Во нежната игра им заѕвонуваат алките, се разлабавуваат украсите и двајцата си разменуваат прегратки и бакнежи. Кога заморот ги обзема, шумичката ја разладува благ ветер од Јамуна. Со него доаѓа мирисот на расцветаните лотоси.
На Кришна Му се разнишува круната, а Неговиот венец се растура. Сепак, Тој со љубов повторно ја украсува Радха. Со кумкум ѝ исцртува убави орнаменти налик на лисја. На крајот од песната Сарасвати ги повикува слушателите со срце да ѝ се приближат на таа раса.
Поетот го опева нектарот од лотосовите стапала на Радха и Мадхупати како срцевина на сè што вреди да се бара. Жали за животот што не вкусил од него и не ги видел нивните игри во шумичките. На оној што посакува да почувствува дури и малку од мирисот на таа раса му вели да им служи на Радхините лотосови стапала. Служењето го нарекува празник на големата љубов. Завршната молитва ја слави Радха како ризница на раса и ја моли да ги заштити слушателите.
