Радха Му се обраќа на Кришна како на Дамодара, оној со врвка околу половината. Му вели да не посегнува по нејзината низа бисери. Врвката во Неговото име ја поврзува со конецот на кој се нанижани бисерите.
Потоа Го нарекува Питамбара, оној во жолта облека. Го споредува Неговиот шарм со шармот на богот на љубовта и ја продолжува досетката со сопствената облека.
На крајот Го потсетува на двете високи дрвја арџуна што ги скршил. Со нив таа алудира на своите гради и Му вели да не ја допира. Хари широко се насмевнува на Радхините досетки. Со желба Хари да ги чува слушателите, поетот ја затвора втората сарга.
