Гопијата гледаше на сите страни за да ги здогледа Радха и Говинда. Очите ѝ беа како птици чакори што копнеат по светлината на нивните насмеани лица. Сакхиите, понесени од љубов, ѝ ги покажаа двајцата и запеаја во рагата Малава Гауда. Во припевот ја повикаа да го погледне нежниот принц на Гокула покрај Радхика, која го надминува и богот на љубовта.
Радха, намирисана со мошус, го истакнува темниот сјај на Кришна, налик на нов облак. Нејзината плетенка се извива како змија, а Неговата круна ја краси пауново перо. Радха блеска како молња и како златна лијана, додека Кришна е како облак што ја истура расата. Неговиот сјај ја надминува длабоката боја на темното дрво тамала.
Ја споредуваат Радха со лотос што нежно се ниша на ветер, а Кришна со пчела занесена од неговиот мирис. Кога Радха ќе затрепери пред новата средба, Кришна знае на многу начини да ја успокои. Нејзината насмевка е како цветен воден крин покрај сјајна есенска месечина. Сакхиите ја гледаат грациозноста на слоница во Радха, а Кришна го споредуваат со слон понесен од љубовта.
Радха, полна со нектарот на љубовта, блеска како фигура од злато. Кришна покрај неа е како свеж смарагд. Нејзината црвеникава свила стои покрај Неговата набрана жолта облека. Ги опеваат и додека играат коцки со залог. Тие се смеат и се препираат околу победата и облеката. На крајот од песната поетот го повикува срцето да ја вкуси сладоста на она што го слуша.
Сакхиите прво ѝ ја покажуваат Радха, со свеж венец од мирислив јасмин и горна облека што светка. Ја опишуваат како извор на раса што се излева во сите правци. Потоа ѝ го покажуваат Кришна, со очи како зацрвенети лотоси. Телото Му трепери од радоста што ја чувствува покрај Радха.
На Него се гледаат траги од црвен синдур, шафран и црн каџал. На друго место има тенка трага од ноктите на Радха или од нејзината алка со скапоцени камења. Сакхиите ѝ ги покажуваат тие белези како траги од блискоста со Радха. Гопијата гледа во Мадхупати и се прашува како месечината може да биде толку темна. Таа помислува на дрво тамала, па се чуди од каде доаѓаат гласот и движењето. Помислува и на облак, кој би требало да донесе дожд, а потоа повторно на светлата есенска месечина.
Кога ја здогледува Радха со лотосови очи, гопијата повторно останува во чудење. Се прашува дали пред неа е самиот живот на богот на љубовта или срцето на Мадхупати. Можеби гледа извор од кој извира сета убавина. Или самата раса, воплотена во неискажливо слатката љубов на Шри Радха.
