Рупа Госвами ја отвора песната славејќи ги игрите на Кришна, јунакот на сточарите, што ја будат љубовта. Нарада, синот на Брахма, ја разнесува нивната сладост со звукот на својата вина. Кога дождовната сезона е во полн ек и паѓа силен дожд, Кришна наоѓа засолниште во вдлабнатината на дрво. Густата шума е опкружена со цветови од кадамба и арџуна. Таму Тој им ги исполнува желбите на оние што Му се предани.
Со есента шумата се разубавува и се исполнува со птици. Кришна во неа сјае во руво на врвен танчер. Пауновите пердуви Му ја красат косата. Од Неговиот изглед, гопиите го губат спокојството и почнуваат да зборуваат за Него. За очите вистинска награда е глетката на Неговото лице додека ја принесува флејтата до усните. Флејтата, во која песната го собира плодот на сите добри дела, Му ги разубавува усните.
Кога се слуша слаткиот звук, пауните се разигруваат. Дури и облаците Му нудат служба. Кравите престануваат да пасат. Звукот им ги обзема срцата. Од движењата на Кришна и сјајот на Неговото тело се восхитуваат и небесните жени. Девојките од народот Бхила се радуваат на шафранот од Неговите стапала што останал на нежната трева. Срните со бистри очи се радуваат на Неговото лотосово лице. Ридот е задлабочен во служба, а Кришна го носи јажето за стоката како украс. Поетот Му се обраќа за заштита, славејќи ја ретката можност да Му се служи.
Завршниот стих се враќа на длабоката љубов на жените од Враџа што се разгорува од Неговите игри. Веста за тие игри допира до трите света. Кришна со радост се движи низ скришните места во шумата што блеска во есен. Рупа Госвами се моли љубовта кон Кришна слободно да никне во неговото срце и да зајакне.
