Кришна ја здогледал есенската месечина и се израдувал. Засвирил на флејтата, а од нејзиниот мек звук се разбудил копнежот во срцата на гопиите. Гопиите тивко се оддалечиле од блиските среде ноќ. Вознемирени од љубовта, стигнале на местото каде што Кришна ги пречекал во прекрасно руво. Кришна ја видел желбата во очите на гопиите и им се обратил со досетки. Нивниот одговор бил искрен, а зборовите имале острина како на меч. Го пресекле Неговиот потсмев. Кришна ги прегрнувал и ги бакнувал по лицето. Кога кај нив забележал гордост и љубовна налутеност, исчезнал.
На песочниот брег гопиите ги повторувале Неговите дејства. Ги прашувале дрвјата за Него, а иако барале наоколу, никаде не можеле да Го видат. Постојано пееле за Него и со копнеж се молеле повторно да бидат во Негово друштво. Тогаш Кришна повторно им се покажал. Го запрашале за Неговото однесување со гнев што едвај го прикривале. Кришна седнал, подготвен да им одговори. Со милост и блага насмевка им ја ублажил болката. Кришна, син како воден лотос, го подготвил раса-танцот.
Гопиите го образувале кругот. Кришна се покажувал меѓу секои две танчерки, со рацете положени врз нивните рамена. Ладен ветер минувал низ шумата. Меѓу пчелите и под месечевиот сјај, ѕвонењето на накитот се слушало низ целиот предел. Музиката, вели поетот, надминувала сè што се слуша на овој свет. Танчерите му личеле на поетот на редови расцутени чампака. Меѓу нив, Кришна бил како темна пчела. Во средината на раса Тој ја допрел флејтата со усните. Поемата ја прикажува месечината како запрена, а небесните жени како обземени од глетката. Одозгора се посипале цветови набрани од небесните дрвја. Ноќта се протегнала како цела доба. Боговите и асурите на небото се чуделе, а секоја гопија се радувала што Кришна е покрај неа.
Од погледите на Кришна, очите на гопиите затрепериле како очи на срни. Додека танцувал блиску до нив, облеката Му се нишала, а капки пот Му блескале на образите. Потоа се разиграле во Јамуна, меѓу водните лилјани. Гопиите Го прскале со вода, венецот Му се разлабавил, а по телото Му избиле морници. Со шумскиот венец и скапоцениот ѓердан, Кришна потоа ги гледал скришните шумички во ноќната шума. Поетот Го опишува како Оној што им ги освојува срцата на гопиите од Враџа. На крајот Рупа Госвами Го слави Кришна како океан на раса и пријател на оние што Му се поклонуваат. Гледајќи дека сите богови Му служат, поетот понизно се прашува кои сме ние пред Него. Му се обраќа на Кришна чии обетки Му ги осветлуваат образите. Го слави како Оној што го кренал Говардхан, го смирил Индра, му донел благосостојба на Гокула и го победил Мура. Од Него бара еден дар — љубов кон Него.
