Во една од песните на Рупа Госвами девојката Го моли Кришна да ја остави да мине. На патот е сама, а Тој го држи крајот на нејзиното руво. Го моли да го пушти, зашто треба да го изврши обредот во чест на Сонцето. Му се обраќа како на јунакот на Гокула и на Оној со лице како месечина. Го моли повторно и повторно, велејќи дека насамо се плаши од Неговиот немирен поглед.
Во следната песна една пријателка ја прашува Радха од каде ѝ е таа мака. Жештината, ѝ вели, ѝ се шири низ телото како оган од запалени оризови лушпи. Радха постојано ја отфрла меката црвена свила што ѝ ја ставаат на градите. Не ја радува ни тамбулата намирисана со камфор, а ги растура цветовите од убавиот венец чампака. Пријателката го споредува нејзиниот немир со памук што го носи ветерот, а болката во срцето со убод од копје. Потоа Радха ѝ кажува што видела. Кришна ја погледнал крадешкум и бакнал свеж лотос. Радха почнала да трепери. Ја моли пријателката да не ја прашува постојано, зашто самиот поглед на синот на Нанда ѝ го вознемирува умот. Кришна ја ставил раката врз гранка од калинка, наведната од тежината на плодовите. Кога го видела тоа, Радха го загубила спокојството што толку го чувала. Потоа Тој гризнал младо ливче од ашока. Гледајќи ја Неговата досетка, Радха за долго заборавила на сè што требало да направи.
Во следната песна сите дома тагуваат кога ја гледаат со очи вцрвенети од непрестајното плачење. Се прашуваат од каде ѝ е ненадејната мака и се обидуваат да ѝ помогнат со мантри и лековити билки. Радха лежи неподвижна на студената земја. Од непрестајната жештина дури и бисерите на нејзиниот ѓердан се распрснуваат. Пријателката Му се обраќа на Хари за милост. Радха сè уште е жива, Му вели, но Неговиот поглед ја погодил во срцето како остра стрела и таа е сосема ослабена. Го потсетува Мадхава на Неговиот завет да ги штити жителите на Гокула. Како може девојка со толку доблести да поднесува таква мака?
Песната за патот до средбата ѝ се обраќа на Радха. Ја охрабрува да го остави стравот и внимателно да чекори со своите нежни стапала. Гласот во песната ѝ вели да зборува потивко, зашто и сјајот на нејзините заби ја растерува темнината. Ја повикува да ја распушти косата темна како облак за да се врати темнината што ја растерува сјајот на нејзините нокти. Потоа ја охрабрува да влезе без страв во засолништето меѓу лозите. Во последната песна од овој одломок Кришна ја моли Радха малку да ја подигне ткаенината од градите. Сака да ѝ наслика украс во облик на макара. Ја нарекува лотосоока и ја охрабрува да се опушти додека ја украсува. Потоа ја моли да не го поместува образот додека го исцртува украсот. Во тие зборови Кришна ѝ кажува колку убавината на Радха Го привлекува.
