← Приказни од Става-мала
Става-мала · Рупа Госвами · Gītāvalī 31–37

Радха и флејтата што замолкна

Радха се кае што ги одбила молбите на Мадхава. Во завршните песни две гласнички ја молат да Му се смилува на Кришна, Кој тагува во пештерата.

Додадена:

Кришна седи во пештера со флејтата во раката и овенат шумски венец покрај Него.
Уметничка илустрација на приказната

Во првата песна Радха ѝ се доверува на пријателката по расправијата со Мадхава. Не го послушала советот на блиските, ниту пак обрнала внимание на Неговите молби. Кришна ѝ се поклонувал одново и одново. Ѝ понудил голем ѓердан, а таа не го ни погледнала. Сега срцето ѝ е немирно. Се прашува зошто, кога саканиот јунак на Гокула ѝ се приближил, не Го прегрнала.

Следната песна Му ја опишува на Мадхава болката на Радха додека Тој е далеку. Одвоеноста ја обвила како густа темнина. Од мака ѝ згаснал сјајот и болката ѝ се засилувала. Кукавиците запеваат со јасен глас. Во својата мака Радха го повторува името на мудрецот Џајмини. Штом ќе го види венецот од сини лотоси, затреперува од страв и повикува по Гаруда. Мирисот на мошусот и на агаровото дрво ја задлабочува во мислата за Кришна. Дури и темносиниот врат на паунот ѝ Го враќа во мислите. Песната ја остава задлабочена во споменот за Него.

Во песната што следува, Кришна е блиску до Радха и таа Го моли да ја украси. На светлата кожа на градите сака да ѝ исцрта лисја со капки мошус. Му се обраќа како на прекрасниот Шјамасундара и бара од Него да ѝ направи блескав украс. Кришна носи пауново перо. Радха Го моли да ѝ ја накити косата што ја споредува со распослани паунови пердуви. Го моли да ѝ прикачи цветчиња од каранфилче како украси на двете уши.

Во наредната песна Радха забележува како Кришна ја гледа немирно. Го споредува белиот ноќен лотос, кој не копнее по сонцето, со својата воздржаност. Ја повикува пријателката да Го задржи Мадхава, за да не ја допира. Каранфилчето ѝ паѓа од раката што ѝ трепери. Пријателката и понатаму ја гледа играта со радост. Радха, пак, вели дека ќе се држи до она што го чува во срцето како своја должност. Потоа песната Го слави Кришна со мирисливата паста од шафран и камфор и со пауновото перо во кадриците. Врз градите на Радха Тој сјае како ѓердан од зелени скапоцени камења. Високиот тон на флејтата ѝ го одзема спокојството на Радха. Кришна ѝ го буди копнежот со погледот од страна, а со играта ги радува и нејзините придружнички. Во последниот стих Кришна си игра во срцето на Санатана.

Во следната песна две гласнички ѝ се обраќаат на Радха. Ја прашуваат како таа, позната по чесноста, го украла скапоцениот камен што е срцето на синот на Нанда. Го спомнуваат Ванамали, Кришна со шумскиот венец, Кој тагува во пештерата. Ја преколнуваат пријателката на Лалита да Му се смилува. Ја нарекуваат Радха скапоцен камен меѓу девојките и бараат брзо да Му го врати Неговиот камен. Со нејзината милост, велат, и Кришнините блиски повторно би нашле мир. Се поклонуваат толку ниско што косите им ја допираат земјата. Ја молат да се присети на трајната љубов и да ја остави измамата.

Последната песна ја повикува Радха да го смекне срцето. Кришна, животот на Гокула, е погоден како од стрела од нејзиниот поглед од страна. Флејтата некогаш го пеела петтиот тон. Во Неговата лева дланка, споредена со лотос, таа била како лебед. Сега таа молчи, како да дала завет на тишина. Како и таа да ја чувствува Неговата тага. Мирисливиот шумски венец некогаш привлекувал јата пчели. Сега лежи паднат од Неговиот врат и се суши во шумата. Кришна, Кој со лилите им ги радува срцата, ги оставил игрите. Слабее во пештерата, а песната завршува со таа слика.

Извор: Става-мала · Рупа Госвами · Gītāvalī 31–37 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноПролетните игри и водата на Радха-кунда
Единствени IP адреси на оваа страница: —