Кришна влезе вознемирен. — Откако одненадеж пред Моите восхитени очи се појави таа убавина, блескава како свежа молња, умот Ми остана заробен во мислите за неа. — Сега се одвраќа од уживањата, како умот на јогинка. Тој зачекори напред. „Зошто доцни Мојот пријател, кој тргна да донесе венец од рангана?“
Мадхумангал влезе со венецот во рацете. „Зошто ли е натажен мојот драг пријател денес? Ќе дознаам од разговорот“, си помисли. Кога Го виде Кришна, си рече: „Тој трепери додека го гледа ластарот со чампака, сиот златен од расцветаните китки.“ „Мислам дека златната Радха, блескава како свежа кункума, веќе оставила знак на платното на Неговиот ум.“ — Еј, земи го — рече Мадхумангал, подавајќи Му го венецот. Кришна како да не го чу. „Нејзината става блеска како пупка од кетаки што расте на златна планина. Дали таа молња ќе Ме украси во срцето, густо како низа дождовни облаци?“
„Претпоставката ми се потврди“, си помисли Мадхумангал. Потоа гласно рече: „Драг пријателе, зошто не ме гледаш, иако Ти довикувам право пред Тебе?“ Кришна се обиде да го прикрие чувството. „Пријателе, убавината на чампаката ми го привлече погледот, па не те видов.“ — Вистина велиш, само што твојата чампака умее да оди. — Пријателе, невозможно е ластар од чампака да оди. — Остави ги за миг тие заобиколувања. Кажи право, зошто срцето ти е празно? Кришна се насмевна. „Затоа што сум без венец, пријателе.“ — Речи: „Без девојката.“ — Залудно се сомневаш.
— Не забележуваш ни дека Ти падна пауновото перо, ниту го земаш венецот што ти го подготвив. Млад слону од сениците на Вриндаван, по тоа познавам колкава сила имаат пчелите, очите на Радха! „Како само итрецов погоди сè? Доста го залажувам“, си помисли Кришна. — Право велиш, пријателе. Слушај. — Радха го сврте природниот тек на Мојот ум, како што полната месечина во Џјештха одеднаш ги свртува водите на Ганга. — Значи, си ја видел со свои очи? — Се разбира. Од Субала дознав која е. Кришна со копнеж продолжи: „Со разиграните веѓи како ластари и со погледите што ги упатуваше на сите страни, како да ги учеше срните како да гледаат.“ — Штом ја видов со усни како плод на бимба, Камадева, жесток во својот гнев, го затегна својот неспоредлив лак од цветови.
— А таа Те виде ли Тебе? — Не, не. Штом оддалеку го здогледав нејзиното лице како студена месечина, мајка Ми ме заколна безброј пати и веднаш Ме одведе дома да јадам. — Пријателе, има толку убави пастирки. Зошто тогаш само Радха ја сакаш толку силно? — Во Радха има неспоредлива сладост. Откако се загледав во нејзиното светло лице и убавите очи, секогаш кога ќе се сетам на месечината и синиот лотос, ми се мршти лицето. Вистина ти велам. — Јас ја насетив Твојата љубов кон неа уште пред да ја видиш. Зошто велиш дека произлегува од нејзината убавина? — Право велиш. Кога умот природно се задржува на неа, може да се насети нејзината големина. — Кога благородните луѓе чувствуваат природна наклонетост кон некого, таа открива извонредни својства. Така и природното присуство на црните антилопи сведочи за достоинството на земјата.
Од зад сцената се слушна глас: „Пријателке папагалке, си го видела ли овде синот на господарот на пастирите?“ — Пријателе, многу близу се слуша нежниот глас на девојка. Да останеме тивки — рече Кришна. Тогаш влегоа Лалита и Вишакха. „Погледни, за среќа Кришна е пред нас. Да Му пријдеме“, рече Лалита. Двете Му пријдоа. „Слава на Радоста на Гокула!“ — Пријателке Лалита, мислам дека денес си дошла во шумата Вринда да береш убави цветни ливчиња. — Сигурно знаеш зошто дојдовме, но го прикриваш тоа и зборуваш за берење. Земи го ова ливче од пупка на карникара — рече Лалита и Му го положи љубовното писмо во раката.
„Смири се, срце, смири се. Мислам дека ова е никулец од семето на твојата желба“, си помисли Кришна. — Лалита, што ќе ни е овој лист со букви? Дај ни лист со шеќерни слатки — се огласи Мадхумангал. — Пријателе, прочитај го писмото. Можеби ќе биде сад со нектар за нашите уши. — Ете ја дарежливоста на вашите пастири! Со почит им се поклонувам на нашите брахмани. Оној ден жените на брахманите што принесуваа жртви нè нахранија со четири вида јадења. Мадхумангал почна да го чита писмото.
