— Пријателе Мадхумангал, со песната на Мојата флејта ќе ги израдувам жителите на Вриндаван и ќе им дадам до знаење дека сме близу — рече Кришна. Тој ја принесе флејтата до усните. Баларам зачудено повика: „Погледнете како нештата примаат својства спротивни на својата природа!“ — Кога Хари, кој игра крај Јамуна, ќе ја допре флејтата со усните, водите во реките запираат и се стврднуваат. Камењата омекнуваат и се растопуваат, а неподвижните планини затреперуваат и се придвижуваат.
— Хи, хи, какво чудо! — извика Мадхумангал. — Стадото го испи нектарот на слаткиот звук на флејтата и се стаписа од неизмерна радост. Млекото од кравите потече во бранови и ги попрска ластарите со свежи цветови. Тој благо Го поттурна Кришна со раката. — Драг пријателе, зошто толку се гордееш? Природата на самиот бамбус е да ги занесе сите. Ти си само орудието!
Од небото се слушна стих. Звукот на флејтата ги запре дождовните облаци и одново го оставаше Тумбуру во чудење. Им го прекина созерцанието на Санандана и другите мудреци и го восхити Брахма. Побуди немирен копнеж кај Бали и го заниша владетелот на змиите. Пробивајќи ја обвивката на вселената, звукот на флејтата се разлеа насекаде. Баларам радосно погледна нагоре. „Зар овој небесен мудрец, скриен меѓу облаците, го испеа стихот со својата вина?“ — си помисли. Тогаш од небото повторно се слушна врева.
Мадхумангал погледна нагоре и се исплаши. — Леле! Бегајте, бегајте! — Лудо момче, зошто бегаш така? — праша Шридама. — Глупав пастиру, не гледаш ли? Доаѓа некаква јакша или ракшаса со четири лица, качена на лебед. Со неа има и гол привид со змија. Мадхумангал погледна повторно и затрепери. — А таму други демони го минуваат небото, предводени од некој што има очи по целото тело. Мислам дека се слуги на проклетиот Камса! Исплашен, тој ја скри главата под мишката на Кришна.
„Како само ги привлекла сладоста на флејтата овие господари на страните на светот! Влегуваат меѓу облаците“, си помисли Кришна и повторно засвири. Мадхумангал погледна и здивна. „Само од звукот на флејтата на мојот пријател, злите демони се стаписаа и се занишаа од страв. Спасен сум!“ Потоа горделиво зачекори и викна нагоре. — Еј, зли демони, стојте! Ќе ви ги скршам главите со клетва или со лак! Ја крена прачката и неколкупати потскокна. Баларам се насмеа. „Пријателе, не зборувај така. Ова се Шива и Брахма, а лево од нив се Индра и другите богови.“ Мадхумангал се смири. „Знаев јас. Само се шегував. Вие се исплашивте и сакавте да бегате, мислејќи дека се ракшаси.“ Кришна се насмевна. „О, миленику на боговите, својата непромисленост им ја припишуваш на другите!“
— Погледнете! — рече Баларам. — Брахма со сите осум уши ја слуша новата мелодија на флејтата. Дури и тој ја изгуби присебноста и се превртува по грбот на својот лебед. На небото повторно одекна песна придружена со вина. „Кога изгреа месечината на лицето на Хари и го излеа нектарот на флејтата, океанот на Рудра се прелеа преку своите брегови.“ Баларам, возбуден, повторно повика: „Од мирисот на мелодијата на флејтата, телото на Индра се заниша. Од неговите илјада очи солзите потекоа на земјата. Погледнете оддалеку! И без дождовни облаци, потоците од тие солзи ја напоија целата шума на Вриндаван.“
