„Пред овие постари божества не можам слободно да си играм. Подобро да појдам напред“, си помисли Кришна и се повлече меѓу дрвјата. — Погледни ја, Мадхумангал, пролетната убавина на шумата! Некаде пеат бумбарите, а некаде налетите на ветерот носат свежина. Некаде танцуваат ластарите, а некаде се шири чистиот мирис на јасминот малика. Некаде тече изобилен сок од калинки. Вриндаван им носи радост на сите сетила. — Каква радост има за мене во Твојот Вриндаван, кога тие пакосни бумбари ме плашат? — одговори Мадхумангал. — Мене ме радува глетката на кујната на господарката на Гокула, со четирите вида јадења што ги пленат сите сетила.
— Поклони ѝ се на шумата, пријателе. Дури и нејзините стари ластари можат да го дадат плодот што го посакуваш. — Сите велат дека секогаш ја кажуваш вистината, драг пријателе. Тогаш да ги испробам Твоите зборови. Мадхумангал ги спои дланките. „О, ластари, ви се поклонувам. Мојот пријател е многу гладен. Подарете ни слатки ладу!“ Тогаш влезе Паурнамаси со сад полн со модаки. — Кришна со лице како месечина, земи ги овие модаки. Ќе го израдуваат и најпребирливото непце. Баларам се насмевна. „Пријателе, ја виде ли дарежливоста на стариот ластар?“ — Санкаршана, кажи „дарежливоста на старата пастирка“ — одговори Паурнамаси. — Почитувана, која е таа стара пастирка? — праша Кришна. — Мукхара, момче со лице како месечина.
— Зошто ненадејно ни испрати ладу? — Ја омажи својата внука за Абхиманју, па според обичајот разделува слатки за свадбата. — Која е нејзината внука? — Се вика Радхика. Таа е како месечина што носи радост. Кога го чу името, на Кришна Му се накострешија влакненцата. „Моите две мајки често зборуваа за нејзината убавина“, си помисли Тој. Кришна затрепери и се засрами. Паурнамаси забележа дека Баларам, гледајќи ја Неговата збунетост, под некаков изговор се тргна налево. „Да го сменам разговорот, за да не видат што ми се случува“, си помисли Кришна. — Почитувана, на овој пролетен ден и ти украси некоја свеченост. Погледни колку стари ластари се расцветале и пуштиле нови листови!
Паурнамаси се насмевна. „Дојде време за Твојата свеченост. Разиграните пастирки ќе дојдат тука по цветови и млади листови.“ Кришна ја погледна накосо со насмевка. „Почитувана, и потоа?“ — Палавко, не толкувај го тоа според сопствените желби! Мислев дека Твоите пријатели тогаш лесно ќе им ги украдат млечните јадења од празните куќи. — Итрице, зошто се шегуваш? Видов колку гранки искршија додека береа нежни цветни китки од Мојата шума. Треба да ги спречиш. — Кришна, токму Ти им ја разбуди љубовта кон цвеќињата, зашто се украси со свежи китки. Како тогаш да ги спречам? — Со коса бела како жерав, уште од почетокот тргна по крив пат со зборовите. Стоиш на страната на пастирките и кога се виновни. — Убаво момче, како би биле виновни пастирките кога Радхика е со нив? Ќе украдат цветови дури и од Твоето омилено дрво пунага.
„Ах, како само случајно повторно се сврте разговорот кон Радхика и ми го плени умот“, си помисли Кришна. „Како ли само името Радха Го вознемирува толку?“ — си помисли Мадхумангал, па рече: „Пријателе, немој толку да копнееш по ова.“ — Доста, зборлест пријателе! По што копнеам? — се налути Кришна со пријателска лутина. — Не лути се. Зборувам за овие вкусни слатки манохара. — Се збуни, пријателе. Ова се ладу мауктика, како бисери. Мадхумангал се насмеа. „Јас не се вртам во кругот на соѕвездието Радха, кое ги збунува луѓето. Како тогаш да сум збунет?“ „Момчево навистина се шегува со Него. Се гледа како Кришна се засрамува од чувствата што Му го обзедоа срцето. Денес ми се исполни желбата“, си помисли Паурнамаси. Потоа рече: „Доста со копнежот, убаво момче. Кој на земјата може да ја достигне Радха, која се движи по небесната патека?“
Кришна се насмевна, погледна кон небото и му пријде на Баларам. — Брате, пладнето помина. Слезете до Калинди, напојте го стадото и пробајте ги слатките ладу. Јас ќе се одморам малку напред со Шридама и Субала. Баларам замина со другарите. Паурнамаси Го поздрави Кришна и тргна да провери дали е готов портретот. Кришна застана малку подалеку. „Пријателе Шридама, си ја видел ли Радха, чија убавина нема рамна на светот?“ Шридама засрамено се насмевна и ја наведна главата. — Зошто прашуваш само дали ја видел? Па таа му е сестра! — рече Субала. — Дојдете. Да седнеме малку на брегот меѓу кадамбите. Мислата за Радха не Ми дава мир, па ќе се разонодам свирејќи на флејта. Тројцата заминаа.
Додека одеше, Паурнамаси здогледа нешто што ја израдува. „Па, тука ли е моето чедо Радхика, која се забавува со својата пријателка?“ Застана зад ластарите и погледна. Убавината на очите на Радха ја впива сета убавина на свежите сини лотоси. Сјајот на нејзиното лице надминува цело поле расцветани лотоси. Блесокот на нејзиното тело го засрамува дури и златото. Колку чудесно се покажува нејзината убавина! За да не им го прекине веселиот разговор, Паурнамаси се упати кон Вишакха по патеката скриена меѓу ластарите.
