Од зад сцената Мадхумангал ги прашал елените дали го виделе неговиот мил пријател. Кришна се зачудил како Мадхумангал се нашол таму. Мадхумангал влегол со гирланда во раката. Од Субала чул дека Радха останала будна во шумската сеница, па дошол да ја охрабри. Ѝ пристапил и на санскрит ѝ го опишал Кришна, украсен со шумска гирланда, сјајни нараквици и минерални бои. Го споредил со темна планина, највисока на светот. Ја прашал Радха како со еден поглед успеала да Го привлече. Радха се насмевнала. Кришна ѝ рекол дека Неговиот пријател добро знае каква мака Му донела ноќта.
Радха со досетка му се заблагодарила на Мадхумангал. Рекла дека од него научила како да го премине океанот што за неа станала шумата. Мадхумангал се пошегувал дека со право ги прекорува. Тие останале будни и вознемирени, мислејќи дека и лозата што се ниша е Радха. Таа, рекол тој, можела спокојно да спие дома, откако ја прогласила сеницата за празна иако таму бил неговиот пријател. Радха прашала зошто така зборува. Во стихот ја спомнала сеницата на Кришна и сјајот на низата полумесечини, кои ги споредила со траги од нокти. Рекла дека изгревањето на таа несреќна месечина ја оставило исцрпена во шумата.
Мадхумангал сфатил дека Радха ја видела и Чандравали во сеницата. Решил да ја остави измамата и да ја пофали Радха. Почнал стих за синот на владетелот на Гокула, кој се изморил барајќи го нејзиното лице, убаво како месечина. Штом го изговорил зборот што звучел како името Чандравали, Кришна со веѓите му дал знак да запре. Сите се погледнале, како да насетиле што се случува. Мадхумангал си помислил дека зборувал непромислено, како млад брахман. Кришна рекол дека на пријателот од солзи му се стегнал гласот, па самиот ќе го доврши стихот. Со насмевка ги пренасочил зборовите кон сјајот на месечината. Таа го потсетувала на Радха и така некако ја поминал ноќта. Мадхумангал Му одговорил дека Тој знае сè, па секако ја знае и половината од стихот што му останала во срцето.
Лалита ја повикала Радха да ги погледне трагите од љубовната игра на Кришна. Ја советувала да го повлече срцето од Оној што гледа скришум кон девојките од Гокула и остава траги од срам кога ќе си замине. Радха извикала дека е измамена. Кришна рекол дека Му се лути без причина. Таа со прекор Му одговорила дека очите сигурно Му се црвени од полен што паднал во нив додека без да трепне гледал кон патот по кој ја очекувал. Го спомнала и раничето на Неговата усна, кое, според нејзината досетка, го направил студениот шумски ветер. Му рекла да не се стега од срам. Судбината веќе ѝ нанела доволно болка.
Кришна ѝ рекол дека е под нејзина власт и дека дури и Неговата воздржаност е украс. Радха Го прашала како Тој, познат насекаде по Својата независност, би бил под нејзина власт. Кришна ѝ одговорил дека и Неговите десет аватари ѝ се потчинети. Ги вплел нивните имиња во стих за нејзината убавина. Во немирните очи како риби се криел Матсја, а во споредбата на градите со желка, Курма. Зборот за пазувата го повикувал и Вараха. Нејзината усна будела радост, како што Нрисимха го радува Прахлада. Наборите на половината го потсетувале на Вамана, кој го врзал Бали. Сјајот на нејзиното лице ги надминувал трите Рами. И зборовите за нејзиниот сјај и срдење ги сокривале имињата на Буда и Калки.
Радха ја прашала Лалита дали го слушнала стихот. Лалита Му одговорила на Кришна дека во Него ги гледа знаците на сите тие аватари. Набројала немирност, тврдост, допир со земјата и острина на ноктите. Ги спомнала и горделивоста, жестокоста, победата над владетелот на Ланка, опиеноста, запирањето на жртвените обреди и играта со мечот. Кришна со насмевка му рекол на пријателот да погледне. Во Неговата игра со имиња, Лалита станала остра, Радха тешко се смилувала, а Вишакха не можела да Му даде сенка.
Кришна ја зел јасминовата гирланда од Мадхумангал и се поклонил пред Радха. Ја споредил со нејзиното срце, чиста, нежна и исполнета со добри особини. Го споредил нејзиниот пад со небесната Ганга што се слева врз главата на Шива. Посакал гирландата да ѝ ги украси градите, каде што трагите од ноктите личеле на полумесечини. Со веѓите ѝ дал знак на Вишакха да Му помогне и ѝ ја подал гирландата. Вишакха ѝ ја понудила на Радха. Ја потсетила дека и едно трепнување без Кришна ѝ трае колку манвантара, па ја прашала како сега може да Му се противи додека Тој ја моли. Радха луто ја отпратила. Кришна се поклонил повеќепати, со прашина на украсот во косата, и замолил за еден сладок поглед од неа.
Лалита ѝ рекла на Радха брзо да се сврти кон сеницата, зашто зад нив доаѓала баба ѝ. Радха ја послушала. Мукхара го здогледала Кришна. Ѝ рекла на Радха дека се нашла во рацете на Оној што ги привлекува срцата кон шумата, па тие го забораваат домот и љубовта на блиските. Мадхумангал тивко Му рекол на Кришна дека старицата зборува како ветерот да свири низ флејта. Го прашал зошто уште се задржува. Кришна го прашал каде Му е флејтата. Мадхумангал Му вратил дека Тој самиот знае каде е. Кришна заклучил дека Радха ја зела. Прашал како може да си оди без неа. Мадхумангал се пошегувал дека вистинската среќа им е што волшебните девојки не Го украле и Него. Му предложил да ја остават флејтата и да си одат.
Кришна го замолил зборлестиот пријател да почека и ѝ пристапил на Радха. Ја пофалил за вештината во играта со зборови. Кога од зборот вамши, флејта, се трга назалната точка, останува ваши, нешто што е под нечија власт. Со таа досетка ѝ рекол дека брзо ја ставила Неговата флејта под своја власт. Радха ги собрала веѓите и побарала да престане со досетливите обвинувања. Прашала кој воопшто знае за Неговата флејта. Лалита на санскрит рекла дека гопиите се чесни и не посегнуваат по туѓ имот. Кришна ја замолил да покаже малку пријателска обѕирност. Лалита го довршила стихот. Му рекла да се врати дома и прашала од кога тие Му се гаранти за флејтата.
Радха ѝ пристапила на Мукхара и ја повикала да чуе како Кришна ги нарекува крадливки. Мукхара гневно Му рекла дека разбрала оти сака да се подбива со нејзината внука. Мадхумангал ја обвинил Радха дека ја зела флејтата, а Кришна потврдил. Мукхара ја прашала внука си дали е вистина. Радха возвратила со прашање дали дрвата за огрев во Вриндаван толку поскапеле што би зела парче бамбус долго колку дланка. Кришна се насмевнал и ја прашал зошто ѝ светат образите од насмевка и погледот ѝ игра штом ќе се спомне флејтата.
Мукхара Му довикнала дека Радха е сопруга на Абхиманју и дека Тој треба да ѝ укажува почит. Мадхумангал се заколнал во својот свет конец дека Го видел Кришна како се поклонува пред Радха со главата до земја. Мукхара задоволно рекла дека така ќе Му порасне доблеста. Сите се насмевнале. Потоа Го испратила да се погрижи за кравите, зашто Нанда ќе се вознемири од Неговата палавост. Кришна рекол дека без флејтата тешко ќе ги повика далечните бели крави. Лалита Го прашала зошто отворено не каже дека мисли на девојките. Кришна ѝ одговорил дека денес тие се силни со Мукхара покрај себе, па како би рекол такво нешто.
Мукхара луто Му рекла дека Радха е млада и дека нејзиниот старечки поглед веќе не е остар. Го предупредила дека ако не се тргне, патот до Матхура не е долг. Мадхумангал возвратил дека нема зошто да се плашат од Камса. Мукхара се преправила дека ќе ја одведе Радха на владетелскиот двор и заминала со неа и со пријателките. Кришна го повикал Мадхумангал да појдат на брегот на Калинди и да ги побараат кравите. Додека одел, се свртел со воздишка. Во Радха наизменично гледал цврстина и младешка убавина, рамнодушни зборови и копнеж. Погледот ѝ бил мигум мирен, мигум разигран. Кришна забележал колку ја влечат на две страни срдењето и љубовта. Сите ја напуштиле сцената. Со тоа завршил четвртиот чин.
