Откако одлетале двете досетливи птици, Кришна ја погледнал Радха и почнал да ја фали шумата на Вриндаван. Дрвјата ги споредил со домаќини кои, заедно со своите сопруги, расцветаните лози, ги пречекуваат пчелите со нектар. Птиците и животните си играле слободно низ шумата. Кришна прашал кому таквата глетка не би му донела радост. Потоа ѝ рекол на Радха дека нејзините очи ги надминуваат срните, нејзините движења лозите, а нејзиниот глас кукавиците. Дури и пауните, рекол Тој, губат од убавината пред нејзината коса. Покрај неа и сјајот на шумата бледнеел.
Вринда им ја покажала Јамуна, ќерката на Сонцето. Брановите ѝ се смириле, а лотосите и бистрата вода ѝ давале убавина на реката. Во нејзиниот стих, Јамуна блескала како собир на мудреци, со чистота, спокој и наклоност кон Кришна. Кришна ја замолил Радха да го погледне редот лотоси што се нишале на ветрот. Глетката Го потсетила на нејзиното насмеано лице. Вринда набрала цвеќиња и Му понудила малку отворен бел лотос за игра и два црвени лотоса погодни за украси на ушите.
Кришна радосно ги зел цветовите и ставил по еден црвен лотос на ушите на Радха. Во белиот лотос во Неговата рака здогледал пчела. Вринда рекла дека таа дошла кај Кришна со лотосот и неговиот нектар. Додала дека друштвото на оние што ја сакаат сладоста ја зголемува радоста. Пчелата се задржала во белиот лотос, па прелетала до црвениот цвет на увото на Радха. Кришна прашал кого не би го привлекла силата на таквата убавина. Во стихот црвената боја на цветот потсетувала на љубовна приврзаност.
Радха вознемирено замавнала со раката. Кришна гласно се насмеал. Му се чинело дека и во немирниот поглед на Радха има цел рој пчели. Накитот ѝ заѕвонил кога ги замавнала рацете. Радха го кренала крајот на сарито да ја одмавне пчелата. Се чудела зошто сè уште не си оди. Кришна ја замолил да ја остави пчелата да го пие слаткиот нектар од лотосот на увото. Зборовите за медот и благословот потсетувале на името Мадхумангал. Мадхумангал се пошегувал дека е брахман и прашал зошто Кришна го тера да пие мед. Со стапот ја одмавнал пчелата. Радха го пофалила за помошта. Мадхумангал тогаш прашал како Мадхусудана исчезнал во истиот миг.
Радха збунето прашала каде отишол Кришна. Се запрашала дали чул крави исплашени од шумски пожар, дали нешто го навредила или дали некоја мила девојка тајно Го повикала. Кришна се насмевнал и со знак ги замолил сите да молчат. Радха жалела што Кришна сè уште не ѝ ја украсил косата со пролетен јасмин, ниту таа Му сплела гирланда од чампака за градите. Не стигнала ни разиграно да Го удри со јасмин кога Тој ја подзадевал. Уште на почетокот на шумската прослава ја обземал оганот на разделбата. Вринда во себе си рекла дека љубовта ја заслепила Радха, па не го гледа дури ни она што е пред неа.
Радха ја повикала Вринда да ја заштити. Во својот страв, редот пчели кај манговата фиданка го видела како темна змија, а црвените цветови на ашоката како оган. Во пупките на кимшуката видела стрели, а во низата полумесечини нешто што се спрема да ја погоди. Кришна загрижено ѝ пристапил, ја фатил за раката и ја прашал од што толку се плаши. Ѝ рекол дека дури и ред полни месечини бледнее пред нејзиното лице. Каква сила би имале тогаш полумесечините? Радха се смирила и се засрамила. Помислила дека Го изгубила, иако Тој бил пред нејзините очи.
Кришна ѝ ја покажал калинката што се нишала на мекиот ветер. Се пошегувал дека дрвото затреперило од страв пред сјајот на нејзините заби, усни и гради, кои ги надминувале зрната, цветот и плодот на калинката. Вринда ја повикала Радха да ја погледне карникарата, со пупки погодни за украс на увото. Радха забележала дека една пчела застанала неподвижно на новиот цвет, занесена од нектарот. На Кришна му личела на царот на сладоста што добил облик и седнал на златно седиште. Радха им ги покажала и пчелите што зуеле покрај мирисниот јасмин. Кришна го повторил нејзиниот стих на санскрит.
Вринда покажала тенка жолта пупка од чампака. Кришна ја споредил со златно копје на богот на љубовта, кое ги вознемирува гордите срца. Мадхумангал се пошегувал дека гледа жолт стап што го оставила Џатила. Џатила влегла во тој миг и рекла дека навистина го заборавила стапот таму. Исплашената Радха ги замолила пријателките да ја заштитат и си заминала со Лалита и Вринда. Кришна ја споредил со жедна срна. Исплашена од тигрицата Џатила, таа се колеба меѓу копнежот по нектарот на средбата и желбата да си оди.
Мадхумангал ѝ го подал стапот на Џатила. Џатила го зела и го повикала Субала, мислејќи дека тој се преправил во девојка за повторно да ја измами. Кришна се израдувал што ја заменила Радха со Субала. Со насмевка се заколнал дека девојката што си заминала била Радха. Џатила му одговорила дека сама може сè да провери и заминала. Кришна го повикал Мадхумангал да се вратат во Гокула. Со нивното заминување завршил петтиот чин.
