Лалита и Вишакха радосно ѝ рекоа: „Како би можела убавица од Гокула како тебе да го остави синот на Нанда и да засака некој друг? Слушни, пријателке. Сите тројца што ги опиша се еден ист Кришна.“ Радха здивна со олеснување. „Смири се, срце, смири се. Сега повторно сакаш да останеш во светот на живите“, си помисли. — Радха, макар и да ги исполни сите правци со бранови од мирис, чампаката го минува животот напразно ако во нејзината прегратка не заигра пчелата Мадхусудана, откако ќе се напие од нектарот — додадоа пријателките.
Нандимукхи одеше наоколу и ја здогледа Радха пред себе. Ѝ пријде со поздрав: „Да си ми жива и здрава, драга пријателке!“ — Биди ми добра и ти — одговори Радха, прикривајќи ги чувствата. — Ќе бидам добра кога ќе оздравиш ти — рече Нандимукхи. „Уште пред да ја видам, претпоставив што ѝ е. Сепак ќе ја прашам“, си помисли гледајќи ја. — Уште си неискусна, пријателке, и детството сè уште се познава по твојата става. Сепак покажуваш некаков внатрешен немир. Ах, знам. Тоа е дело на Камадева од Вриндаван. — Погрешно се сомневаш — рече Лалита. — Ја гледаш како трепери и се наежува од студениот јужен ветер, па зошто ја прекоруваш така? Нандимукхи се насмевна. „Зар не знаеме да го препознаеме ваквиот трепет? Не обвинувај го јужниот ветер.“ — Во нејзиното срце се крева немир како од милиони Камадеви. Тоа е играта на погледот на највештиот младич.
— Кажи ја вистината. Кога Радха со свои очи ја виде Радоста на Гокула? — Така беше — одговори Вишакха. — Штотуку излезе од детството, драга си им на блиските и живееш во домот на својот сопруг, кој се радува на тебе. Колку ли е заносен Кришна, љубениот на пастирките, штом дури и твоето срце толку силно го вознемири! Нандимукхи замина да ја побрза Паурнамаси. Радха размисли. „Како можам одеднаш, во немирот, да ја пречекорам благословената должност што ја следат младите жени од угледни семејства?“ Застана среде стихот, а потоа со копнеж продолжи: „Ах, како да се откажам од предводникот на младичите од пастирското село, чиј поглед има таква сладост?“
Паурнамаси влезе со Нандимукхи и Мукхара. — Мукхара, мислиш ли дека маката на Радха може да се излекува? — Слушни, почитувана. Штом пред себе здогледа пауново перо, Радха веднаш затреперува. Кога ќе ги види плодовите гуња, одново заплакува и вика. — Не знам каква необична сила ѝ навлегла во умот на девојката и ја тера на толку чудни движења, како на сцена. „Толкава сила добила нејзината нова љубов“, си помисли Паурнамаси. — Добро си забележала, Мукхара. Камса и другите демони ја бараат Радха. Затоа девојката ја обзел некој дух што ги опседнува младите жени. — Каков лек има за тоа? — Само погледот на Оној што ги победува демоните. — Почитувана, лукавата Џатила нема да се израдува на тоа. — Пренеси ѝ ги моите зборови, Мукхара. „Џатила, биди спокојна. Со своето духовно знаење ќе Го доведам Кришна.“ Мукхара се поклони и замина.
Паурнамаси ѝ пријде на Радха. „Чедо, нека ти се исполни она што го посакуваш.“ Радха се поклони, прикривајќи го својот немир. Паурнамаси си помисли: „Радха со лотосови очи засрамено се труди да ја скрие вревата. Сепак немирната шумичка на нејзиното тело, исполнета со свежиот мирис на младиот слон, ја издава неговата победа.“ „Младиот слон од брегот на Калинди ја освоил сеницата на нејзиното срце.“ Паурнамаси повторно ја погледна Радха и ѝ шепна на Нандимукхи: „Брановите на длабоката љубов ѝ го вознемирија умот. Погледни каква чудесна, тешко разбирлива сила има оваа љубов.“ — Мудрецот го повлекува умот од предметите на сетилата за барем миг да го насочи кон Кришна. Оваа девојка се труди да го одврати умот од Кришна и повторно да го сврти кон сетилниот свет. — Јогинот копнее барем малку да Го согледа во срцето. А таа посакува Тој да излезе од нејзиното срце. — Почитувана, не знам како да разберам такво чувство — одговори Нандимукхи.
— Вистина велиш, чедо. Тешко се разбира како се пројавува толку длабока љубов. Слушај. — Кога во некого ќе се разбуди љубовта кон синот на Нанда, нејзината болка ја засенува дури и горчината на свежиот отров калакута. Нејзиниот порој од радост ја надминува сладоста на нектарот. — Само оној во кого се разбудила таа љубов може јасно да ги препознае нејзините чудни и слатки дејства. Паурнамаси предложи да го испитаат чувството на Радха и ѝ пријде. — Чедо, имам нешто да те прашам. Твојот сопруг те сака, добриот глас за твоето однесување се шири низ Гокула, а родена си во чесно и благосостојно семејство. — Радха, од каде толку смела мисла во тебе? Зар не се срамиш ни пред своите блиски? Радха, растревожена и засрамена, се наведна до увото на Лалита.
— Почитувана, Радха сака да ти каже нешто — рече Лалита, па ги пренесе нејзините зборови. — И ти ме прекоруваш, а мене срцето ми е вознемирено! Се колнам во твоите стапала, почитувана, дека не сум виновна. — Иако го удирав со ливчињата од сините лотоси што ги носев крај ушите, тој темен итрец не сакаше да ме пушти од прегратката. Паурнамаси ја погледна како да се налутила. „Девојко, зошто не му се спротивстави поодлучно?“ Радха луто одговори: „Кога ќе викнам, силниот младич веднаш ми ја покрива устата со дланката, нежна како ластар. Кога исплашена трчам, ги раширува рацете и ми го попречува патот.“ — Кога од лутина ќе ја гризнам усната, тој одново паѓа крај моите стапала. Мајко Чанди, како да се заштитам од момчето со пауново перо?
„Дрвото на нејзината љубов пуштило цврст корен“, си помисли Паурнамаси. — Со надеж за радост, зошто го доведе пред очите непокорниот Кришна, чиј лик беше насликан на портретот? Сега оваа состојба те гори како што снегот го гори лотосот. Радха во мислите Му се обрати на Кришна со прекор. „Им поверував на блиските кога ми рекоа: ‘Погледни го прекрасниот младич и одмори ги очите.’ Затоа Те погледнав на сликата, каде што изгледаше разиграно.“ „Ах, Шива, Шива! Како можевме ние со своите едноставни мисли да знаеме дека во Тебе се креваат пламените на подводниот оган?“ Паурнамаси ја погледна со љубов. „Чедо, седни за миг на скришно место меѓу цветовите и напиши писмо. Твоите пријателки ќе Му го однесат на Кришна.“ Радха замина со Лалита и Вишакха. Паурнамаси зачекори и ѝ рече на Нандимукхи: „Кришна сигурно е близу. Од југ се слуша мукањето на стадото, толку силно што го исполнува небото. Јас ќе одам да се искапам.“ Двете заминаа.
