Кога Кришна го препознал радосното лице на Радха, тргнал напред. Мадхумангал Му довикнал на шега: „Пријателе, не трчај! Побрзај, побрзај!“ Во зборовите „ма дхава“, „не трчај“, одекнало името Мадхава. Пријателот се пошегувал: „Како да Те обвинам кога лукавите девојки Те маѓепсале? Токму сега ќе Те задржам и ќе Ти возвратам за Твојата приврзаност.“ Го фатил Кришна за рака. Кришна го пофалил што Му подал рака кога треперењето Му го отежнало приближувањето до Радха.
Додека ѝ се приближувал, Кришна ја споредил убавата Радха со лоза од ашока, расцветана на врвовите. Како што таквата лоза привлекува жедна пчела, така таа Му го привлекла жедниот ум. Во споредбата, црвенилото на цветовите одекнува со сјајот на нејзината љубов, а редот убави лисја со нејзините украси во облик на листови.
Радха странично Го погледнала Кришна. Во себе рекла дека сладоста на Мадхава ѝ го опива умот. Погледот Му се движел во играта на штотуку разбудената љубов. До ушите Му се свивале нежни млади лисја, а меката коса Му ја обвивал венец од цветови малати. Вишакха се насмеала. Самиот силен мирис на Радха веќе Го придобил Кришна, па зошто таа уште ги покажува своите разиграни гестови? Таа го споредила мирисот со вешта претходница што веќе му ја ставила победата в раце на својот владетел. Каква нова смелост би му требала тогаш?
Радха ѝ рекла на Вишакха дека и понатаму ја задева, иако ја довела во толкава неволја. Се засолнила кај својата нежна пријателка Лалита. Потпрена на неа, останала надвор од засолништето на густата сеница, гледајќи Го немирниот Хари како се приближува. Лалита благо се насмевнала. Ја уверила Радха дека, додека таа стои пред неа, до градите ќе ѝ допре само жолтата облека положена над срцето. „Питамбара“ ја означува и жолтата облека и Кришна, Оној што ја носи, Кого Радха Го чува во срцето. Така Лалита со иста досетка ѝ понудила заштита и ја навестила нејзината љубов.
Во дигиталното издание на Гаудија Грантха Мандира, четирите стиха на ова место меѓу 6.14 и 6.19 се означени со броевите 26–29.
