Кришна влезе и радосно погледна пред Себе. — Погледнете ги убавите стада во редици. Белиот сјај на кравите потсетува на цела низа кристални планини. Ми се чини дека во тој облик слегла Мандакини, небесната Ганга од градот на Индра. Слушнала за славата на благословената Јамуна што тече низ шумата Вринда, па посакала да ја доживее радоста да ѝ служи.
— Убаво кажа, сине. Погледни ја и убавината на пасиштата зад нас — рече Нанда и се заврте. — Пространите штали, со своите бројни врвови и крила, го исполнуваат пределот, длабок како океан. Од падините на Говардхан до езерото Калија, насекаде блеска богатата убавина на твојата земја. — Пријателе Мадхумангал, татко ми ме придружуваше далеку — рече Кришна. — Време е да се врати со мајка ми во Гокула. — Сине, се сеќаваш ли на домот дури и попладне? Секој ден, слатките што ти ги готвам со толку грижа се ладат — рече Јашода.
— Господарке на Гокула, слушни. Се колнам во кравите, Тој воопшто не е виновен — започна Мадхумангал. Кришна го погледна со наклонетост. — Го повлекуваат со себе оние што едвај чекаат да си играат, па Тој влегува во сеницата… На Кришна му стана непријатно. „Сега ќе каже дека тоа се пастирките“, си помисли и скришум одмавна со главата. — Пријателе, зошто ме запираш? Решив да го кажам ова пред мајка Ти. „Ах, со својата непромисленост ме фати во мрежата на срамот“, си помисли Кришна. Мадхумангал го доврши стихот: „Мајко, во сеницата брза момчето во жолта облека, понесено од дружините на Своите пријатели.“ „Значи, сосема друго имал на ум!“ — радосно си рече Кришна. — Чедо Мадхумангал, вистина е. Лалита и другите пастирки ми го велат истото. Ах, што ќе правам со овие момчиња!
— Јашода, си забележала ли во Гокула некоја девојка што би била добра сопруга за нашиот син? — праша Нанда. — Драг мој, устата уште Му мириса на млеко. Зар сега е време да Го жениме? Мадхумангал Му шепна на Кришна: „Пријателе, вистина е дека устата Ти е полна со млеко. Затоа илјадници млади пастирки, желни за тоа млеко, пијат од Твојата уста.“ Кришна се насмевна.
— Сине, погледни! — рече Нанда. — Мукунда, Твојата мајка не може да го тргне погледот од Твоето лице, убаво како месечината и мирисливо како лотос. Од преголема радост, млекото ѝ потекува и одново ѝ ја навлажнува облеката. Нанда радосно Го прегрна Кришна. — Од радоста на Твојот допир ме обзема свежина послатка од камфор, месечина, ветивер, син лотос и сандалово дрво. — Татко, стадото е гладно, а сепак стои во место и Ме чека. Дозволете си сега да се вратите двајцата. — Како што велиш, сине — одговори Нанда. Го погледна Кришна со љубов и си замина со Јашода.
Кришна погледна напред кон шумата на Вринда. — Слаткиот мирис од нектарот на манговите цветови постојано привлекува јата пчели. Благи ветришта од сандаловата планина ја нишаат шумата. Нејзината неспоредлива убавина сè повеќе Ме исполнува со радост. — Шридама, погледни! — рече Баларам. — Вриндаван е обвиен со прекрасни ластари, а нивните врвови блескаат од цветови. Цветовите се полни со пчели, а пчелите пеат толку мило што го пленат слухот.
