Кога Вишакха Го здогледа Кришна, радосно и возбудено ѝ рече на Радха: „За среќа, твоето созерцание даде плод. Брзо отвори ги очите!“ Радха малку ги отвори очите и се зачуди. — Пријателке, пред тебе стои разиграниот господар на твојот живот, со свежо, цело пауново перо како украс на главата. — Поради Него западна во маките на Камадева и твоето нежно тело гореше во неподносливиот оган на љубовта. — Ах, колку е сладок овој сон! — рече Радха. — Недоверлива пријателке, необичен ти е сонот што се појавува и без да заспиеш! — одговори Вишакха.
Кришна рече: „Таа е тука, близу. Со движењата на очите создава стрели за Камадева, стрелецот со цветови.“ — Чекори бавно и грациозно како царот на слоновите, со бедра како стебла од банана. Убавината на нејзиното лице ја надминува сладоста на лотосот. Радха Му упати страничен поглед. „Добро направи, срце. За среќа, почека уште миг“, си помисли. Кришна се насмевна. „Итра Вишакха, насекаде те барав и за среќа те најдов овде. Ме измами со сличноста на недозреаниот ѓердан од гуња и ми го одзеде реткиот венец од рангана.“ — Пријателе, Твојот венец се гледа на вратот на Радха. Земѝ си го сам — рече Мадхумангал. — Пријателе, зошто предлагаш нешто толку неправилно кога добро знаеш? Не се сеќавам дека сум допрел девојка дури ни во сон. „Се шегува, а сепак од сомнеж ми се чини дека зборува вистина“, си помисли Радха.
Вишакха се насмеа. „Голем океану во кој се слеваат реките на убавите девојки, чекај! Уште ги гледам нивните траги на Тебе.“ — Со страничните погледи ги привлекуваш разгорените срца на пастирките. Ги привлекуваш и очите што Те гледаат без да трепнат. — Ти, чија става е темна како свежа сурма, уживаш носејќи ги тие срца како ѓердани од гуња, а нивните очи како паунови пердуви, под изговор дека се украсуваш. Кришна радосно си помисли: „На образите на Радха игра насмевка, како бранови на радост. Нејзините веѓи танцуваат како ластари што го следат лакот на Камадева.“ „Страничниот поглед на девојката со долги трепки, немирен како опиена пчела, ми го касна срцето.“
Од зад сцената се слушна: „Внуко Вишакха!“ — Зошто баш сега доаѓа старата, побелена Џатила? — рече Кришна. Џатила влезе и, штом Го виде, си помисли: „Зошто е Кришна овде?“ — Вишакха, зошто заборави на темјанот, мирисливото агарово дрво и црвениот сандалов премаз? Кришна си помисли: „Кога птицата чакора се подготви да се напие од светлината на младата месечина, ах, ја покрија есенските облаци.“ — Вујно на мајка Ми, ти се поклонувам — рече Тој гласно. — Убаво момче, гледај право кога си меѓу млади пастирки. Мадхумангал се насмеа. „Еј, тврда како коските на Дадхичи, мојот пријател гледа благо на сите страни. Твоите очи се накривени. Посоветувај се себеси!“
— Еј, Ти што ги заведуваш девојките, зошто си дошол? — праша Џатила. — Почитувана, кого не би го привлекла чудесната убавина на овие црвени цветови џава? — одговори Кришна. „Сигурно е овде поради силата на знаењето на Паурнамаси“, си помисли Џатила. Потоа рече: „Убаво момче, побрзај да си одиш.“ — Зборлеста старице, зошто си толку вознемирена? Ќе си одам кога ќе посакам. Џатила Го погледна накриво. „Погледни, до мене стои мојата млада снаа, штотуку мажена. Таа е пред сите земни убавици.“ — А Ти без страв шеташ по Гокула и си играш со краиштата на очите. Како да не сум вознемирена? — Старице, залудно се сомневаш. Откако чув за твојата снаа, ја сметам за достојна за почит — одговори Кришна.
— Вишакха, зошто се задржа толку долго? Вишакха се насмевна. „Почитувана, се зачудив гледајќи еден разигран елен.“ Таа упати поглед и рече: „Немилосрден елену, ја оставаш вознемирената срна што е поврзана со тебе со љубов, а ти немирно потскокнуваш од шума во шума.“ — Доста со таа залудна опседнатост со еленот! — рече Џатила. — Пријателе, погледни! Младиот папагал копнее по слатката калинка, а сепак не ѝ приоѓа — рече Мадхумангал. Кришна се насмевна. „Калинке, убавината и црвенилото на твоите цветови го погодија папагалот в срце. Сепак се воздржува и се прашува: дали плодот ти е зрел?“ Вишакха погледна кон Радха.
„Смири се, срце, смири се“, си помисли Радха, па тивко ја кажа својата мака. — Денес не можев слободно да се напијам од нектарот на зборовите на Хари, ниту го задржав погледот на Неговото лице. — Ах, пријателке, штом се отвори долгоочекуваната убава прилика, лошата судбина ми застана на патот преку старицата. Џатила си помисли: „Колкава сила има погледот на Кришна! Сега кај снаа ми го нема оној немир.“ — Вишакха, погледни, пладнето минува. Да побрзаме кон храмот на богот на Сонцето. Кришна му рече на Мадхумангал: „Пријателе, оваа месечева светлина ја следи полната месечина. Дојди, и ние да појдеме кај Паурнамаси.“ Двајцата заминаа. Така завршува вториот чин, „Љубовното писмо“.
