← Приказни од Видагдха-мадхава
Видагдха-мадхава · чин 2 · стихови 1–8 и придружен дијалог

Радха и младичот од портретот

Откако го гледа портретот, Радха им раскажува на Лалита и Вишакха дека од платното како да излегол младич со пауново перо. Двете пријателки ја тешат и ја охрабруваат да им каже што чувствува.

Додадена:

Во Радхиното сеќавање, младич со пауново перо и жолта облека се појавува крај насликаното платно.
Уметничка илустрација на приказната

Нандимукхи влезе со пораката на Паурнамаси: „Слушнав дека моето чедо Радха е многу лошо. Оди и дознај што навистина ѝ е.“ Нандимукхи се упати кон домот на Мукхара, но токму тогаш ја здогледа како доаѓа расплакана. — Ах, колку сум несреќна! — извика Мукхара. — Почитувана Мукхара, зошто плачеш? — Поради страдањето на Радха, чедо. — Како се однесува Радха? — Вознемирена е и зборува неповрзано.

Мукхара ги повтори зборовите на Радха: „Не ми треба венец потемнет од рој сурови бумбари. Јас сум млада. Зар сум предмет на твојата шега? Оди си од дворот!“ — Со такви зборови, и во сон и будна, девојката со лотосови очи се мачи дење и ноќе. „Овие зборови не звучат како болест. За среќа, овде дејствуваат игрите на Кришна“, си помисли Нандимукхи. — Јас ќе ѝ кажам на Паурнамаси, чедо. Ти појди во сеницата со ветаси и види ја Радха — рече Мукхара. Двете заминаа.

Радха влезе со Лалита и Вишакха, кои се грижеа за неа. „Несреќно срце, само што го виде неговиот портрет, се најде во оваа состојба, иако средбата со него е толку тешка. А сепак продолжуваш да го сакаш“, си рече таа. — Радха, гледаме дека болката ти е поинаква од обична болест. Зошто не ни кажеш што навистина се случи? — ја прашаа двете. Радха воздивна и го сврте лицето. Вишакха ѝ пријде. „Која низа грижи ти ја разорува присебноста? Зошто црвената облека ти е натопена од пот?“ — Пријателке светла како цвет на чампака, зошто трепетот ти ја одзема силата? Кажи ја вистината. Криењето од блиските не носи добро.

— Сурова Вишакха, не се срамиш ли да ме прашуваш така? — прекорно рече Радха. — Пријателке, не се сеќавам дека со нешто сум те навредила — загрижено одговори Вишакха. — Безмилосна, зошто зборуваш така? Обиди се да се сетиш! — Колку и да се трудам, не можам да се сетам. — Токму ти ме фрли во скриениот оган среде шумава! — Како? — Се преправаш дека си наивна, а другаруваш со змијата од портретот. Чекај, чекај! — рече Радха, вознемирена.

— Од насликаното платно излезе младич со пауново перо, чија става зрачеше со сјај на смарагди… Радха застана среде стихот, како да ѝ замре гласот. Лалита и Вишакха се погледнаа со кренати веѓи. — …Тој ја крена веѓата и се насмевна, а мене ми се замати умот. Ах, месечината за мене стана оган, а огнот месечина! — Пријателке, се случи ли тоа во сон? — праша Лалита. — Беше ли тоа чуден сон или будност? Дали ненадејно се приближи ноќта или веќе се раздени? Во мене се разгореа толку немири од допирот со таа темна месечева светлина што не можев да разберам. — Радха, сигурно тоа било само мигновена забуна — рече Вишакха. — Доста! Зошто се обидуваш да ја прикриеш сопствената вина?

Радха продолжи: „Повторно го сретнав под дрвото пријака. Носеше шари нанесени со густа шафранова паста, а мислите му беа немирни.“ — Му велев „не, не, не“, а тој се насмевна и сепак ме допре со дланката, како со лист од ластарот на својата рака. Блескаше како ливчиња на штотуку отворен син лотос. Од копнежот по допирот на неговата лотосова дланка, одеднаш ме обзеде цел бран немир. Каде бев? Која бев? Што направив тогаш? Ништо не знаев, пријателке. Радха ја изгуби присебноста и си помисли: „Немирно срце, мајмуну, зар не се срамиш што сакаш тројца: Кришна, свирачот на флејта и темното момче? Во очајот би се откажала и од животот за да те замолчам.“

— Ах, пролетта, помошничката на Камадева, го обзеде целиот предел. Каде ќе најдеме засолниште? — праша Лалита. — Нека си играат ветровите од сандаловите падини. Нека пеат милозвучно кукавиците во својата игра. Нека ми го прободат умот бумбарите со своето зуење. Само ми помагаат да дојдам до крајот на страдањето, пријателке. Со солзи, двете пријателки рекоа: „Зошто се измачуваш со толку страшни мисли? Мислиме дека она што ти лежи на срцето може да се оствари.“ Радха воздивна. „Пријателке, болката на ова срце е толку тешка за лекување што дури и обидот да се излекува завршува со прекор.“

Во очај Радха ги замоли да ѝ донесат јамка од ластар, како услуга од љубов. Вознемирени, тие ѝ рекоа: „Не кажувај толку страшни зборови и не им го одземај животот на пријателките. Блиску си до она по што копнееш.“ — Така мислите зашто не знаете какво е срцето на оваа несреќна Радха. — Но, драга пријателке, веќе ни кажа сè. — Не, големиот срам ме запира. — Пријателке, ја гледаме твојата љубов кон нас, посилна и од љубовта кон себе. Зошто тогаш срамот да те одделува од нас?

Извор: Видагдха-мадхава · чин 2 · стихови 1–8 и придружен дијалог ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноРадха, името, флејтата и сликата
Единствени IP адреси на оваа страница: —