Откако Мадхумангал го прочита писмото, Кришна рече: „Пријателе, тешко се разбира смислата на овој стих. Прочитај го уште еднаш.“ Мадхумангал го прочита повторно. Кришна радосно си помисли: „Жените од угледни семејства се плашат да ја прекршат должноста. Ќе се преправам дека сум рамнодушен за да видам колку е цврсто нејзиното чувство.“ Тој се преправаше дека е налутен и гласно рече: „Погледнете! Со овие драги пријатели одам по стадата низ шумата, а разговорите за жени не ме интересираат.“ — Сепак овие своеволни девојки толку ме обвинуваат. Веднаш ќе им го пријавам тоа на старите пастири! Кришна брзо зачекори, глумејќи гнев.
Криејќи ја насмевката, Мадхумангал рече: „О, скапоцен камен меѓу оние што живеат во целомудрие! Застани за миг, одговори им на овие дрски пастирки и засрами ги.“ — Јас ќе ѝ раскажам на господарката на Гокула сè што направија овие бесрамници. Го фати Кришна за раката и Го сврте назад. Лалита и Вишакха се погледнаа и покажаа збунетост. — Вишакха, нашите очи ни за миг не се сретнаа. Како тогаш сум ѝ го попречувал патот на сите страни? Сега разбирам. Некој друг младич ѝ го вознемирил срцето. Вишакха одговори: „Кој друг во Враџа има толкава сила да ја придвижи планината на срцето на доблесна жена?“ — Ти со мал дел од својата сила го подигна Говардхан. Затоа, лотосоок Кришна, веќе утврдивме дека Ти си причината. — Чекај, зборлива девојко! Видов како пастирите го држеа Говардхан со кренатите стапови. Зошто заслугата му ја даваш само на мојот драг пријател? — се вмеша Мадхумангал.
— Лалита, доста со разговоров. Врати се — рече Кришна. — Убаво момче, Ти му носиш радост на цела Гокула. Зошто таа една девојка треба да добие толкава болка од Тебе? — Мојот другар Мадхумангал не поднесува скршнување од патот на должноста. Шридама речиси и не спие од што бара да Ми најде некоја мана. А со земјата владее злобниот Камса. — Како тогаш бестрашно да се осмелам на нешто што ќе предизвика срам за девојка од угледно семејство? Лалита луто одговори: „Со оваа болка во срцето денес ќе појдеме во градот на Јама. А Тој сè уште се смее со насмевка полна со измами.“ — Ах, мудра Радхика, како толку многу го засака овој заводник од пастирското село, што крие толкаво лукавство? Лалита заплака. — Наивна девојко, ако Негов советник е човек како мене, што ги познава сите списи, зар би ја прекршил должноста? Доста со залудното плачење во шумата — рече Мадхумангал.
„Ќе Му го дадам ѓерданот на Радха од гуња и по Неговата реакција ќе видам што чувствува“, си помисли Вишакха. Таа рече: „Нека овој убав ѓердан на Радхика, со црвени зрна и сјајни црни врвови, нанижан на конец, ти го украси вратот.“ Во нејзините зборови се слушаше и друга желба. Нека Радхика, чие срце е полно со љубов, на чии усни блеска името Кришна и која е украсена со доблести, најде место во Неговата прегратка. Вишакха сама Му го стави ѓерданот околу вратот. Кришна се насмевна и се преправаше дека негодува. „Црвени се зрната, но многу тврди. Убаво се заоблени, но на нив се гледа темнина.“ — Како чувствата на младите девојки, таков ѓердан од гуња не сакам. Зборовите Му ги спојуваа црвената боја и наклонетоста, тврдоста на зрната и тврдоста на срцето, нивната заобленост и доброто однесување. Тој се преправаше дека не забележува кој венец го зема. Го симна својот венец од рангана и ѝ го подаде на Вишакха. „Дури и Неговата грешка ни донесе добра среќа“, си помисли таа и го сокри венецот под својата наметка.
— За среќа го видовме чудесното, непоколебливо целомудрие на овој љубен на милиони пастирки! Да појдеме да ја одвратиме Радхика од оваа несоодветна љубов — рече Лалита. — Право велиш, пријателке — одговори Вишакха, и двете зачекорија. — Вишакха, оди и утеши ја нашата драга пријателка со овој венец од рангана. Јас ќе ѝ раскажам на Паурнамаси што се случи. Двете заминаа.
— Пријателе, таа те цени, па зошто ја тераш да бара наклонетост од Тебе? Со тоа градиш скала по која ќе се искачиш на планината на каењето — рече Мадхумангал. — Право велиш. Со смеењето постапив непромислено. — Погледни, двете пастирки веќе исчезнаа од видик. Кришна се загрижи. „Кога ќе чуе за Мојата суровост, девојката со лице како месечина можеби ќе го скрши никулецот на љубовта, ќе се смири во срцето и ќе се оддалечи од Мене.“ — Или, преплашена од лакот на суровиот Камадева, ќе се откаже од животот. Ах, од непромисленост го искорнав нежниот ластар на Мојата желба токму кога почна да дава плод! — Што ќе направиш сега? — Пријателе, единствено што гледам е да ѝ одговорам со љубовно писмо. — Со што ќе го напишеш? — Со црвениот сок од цветот џава, прочуен во обредите за привлекување. — Да појдеме до блиското Праскандана-тиртха. Таму има цела шума со цветови џава. Кришна и Мадхумангал заминаа.
