← Приказни од Видагдха-мадхава
Видагдха-мадхава · чин 2 · стихови 41–47 и придружен дијалог

Венецот на Кришна ја освестува Радха

Вишакха ѝ го принесува венецот на Кришна на Радха и таа се освестува од неговиот мирис. Подоцна, кај црвените цветови на Праскандана, Кришна ги слуша нејзините зборови од зад дрвото.

Додадена:

Вишакха го принесува венецот од црвена рангана до Радха, која полека ги отвора очите.
Уметничка илустрација на приказната

Радха влезе со Вишакха, која се обидуваше да ја утеши. — Со надеж за радоста на Неговата прегратка го оставив настрана длабокиот срам пред постарите. Ве измачив и вас, пријателки, кои ми сте подраги од животот. — Не ја зедов предвид ни големата должност што ја почитуваат доблесните жени. Ах, каква е таа моја издржливост, кога сè уште живеам откако Тој ме одбегна? Радха се онесвести. — Пријателке, соземи се, соземи се! — вознемирено извика Вишакха и ѝ го принесе до носот венецот од рангана. Кога се освести, Радха праша: „Какво чудо е ова, пријателке? Нешто што занесува, а ме разбуди!“

Вишакха ѝ го подаде венецот. — Пријателке, мирисливиот премаз од телото на Господарот на флејтата е скапоцен камен што привлекува. Неговото име е мантра што одново и одново го заробува умот. — Венецот што Тој го носеше е моќна билка што го занесува срцето. Кој може да ја искаже несфатливата сила на овие три нешта? „Тој со толку доблести ме одбегна. Како сè уште без срам го одржувам во живот ова несреќно тело? Ќе појдам до езерото Калија“, си помисли Радха. Потоа гласно рече: „Вишакха, кажи им на постарите дека сакам да одам во Двадашадитја-тиртха да го обожавам богот на Сонцето.“ — Добро што ме потсети, драга пријателке. И почитуваната Џатила ми го наложи истото. Дојди — рече Вишакха. Двете тргнаа.

Радха збунето рече: „Мукунда ме одбегнува, а недостижната надеж и понатаму ме гори. Пријателке, ќе побарам засолниште во длабоките води на сестрата на Јама.“ — Погледни ги птиците што ни даваат добар знак на поаѓање. Не зборувај така, пријателке — рече Вишакха. Радха погледна пред себе. „Како тоа на исток се појави црвенилото на самракот?“ — Погледни, тоа се расцветаните џава кај Праскандана. Светат црвено и му се мили на богот на Сонцето. Да набереме за дарот што ќе му го принесеме. Двете почнаа да берат.

Тогаш влегоа Кришна и Мадхумангал. — Пријателе, еве ги црвените цветови џава што им го крадат сјајот на усните на Радха — рече Кришна. — Исцеди ги и со сокот напиши го одговорот на љубовното писмо. Кришна затрепери од чудење. „Нели земјата Илаврита, околу божествената планина, е далеку? Тогаш што гледам пред Себе, што ги исполнува правците со златен сјај?“ — Ах, по ѕвонењето на алките со скапоцени камења знам. Божицата на сета убавина, придружувана од пријателка, доаѓа да си игра во шумата на Вринда. — Еј, додека баравме што ни треба за мрежата, срната сама ни дојде в раце! — рече Мадхумангал. Кришна се израдува. „Добро забележа. Да застанеме зад дрвото и да чуеме што ќе каже.“ Двајцата се затскрија.

Со солзи Радха ја прегрна Вишакха. „Пријателке, сети се на мене кога ќе разговараш.“ И Вишакха заплака. „Те знаат по непоколебливата присебност. Зошто си толку вознемирена?“ — Тој итрец ме лиши од сите мои доблести, пријателке. — Неговите гради знаат да го преградат текот на реката на мојата присебност. Месечината на Неговото лице го затвора лотосовото поле на семејните должности. — Неговите раце се како столбови на жртвен обред во кој се крши одамнешниот срам. Ах, а змијата на Неговиот страничен поглед проголтува сè! Кришна рече: „Возљубена, со Твојата сладост и овој Мадхава остана занемен и лишен од сите доблести.“

Радха ги спои дланките и се обрати кон небото. „Ах, Ти што ја победи Баки!“ — Ние сме млади и си играме во домот, без да знаеме што е добро, а што лошо. Како можеш да нè оставиш вака без засолниште? Како е праведно да останеш рамнодушен? Кришна рече: „Возљубена, кој што сака да живее би останал рамнодушен кон лековитиот ластар што му дава живот?“ Радха воздивна. „Пријателке, носи го овој мој сакан ѓердан на својот врат.“ Почна да го симнува едноредниот ѓердан. Вишакха ја запре. „Зошто ме гориш со такви постапки? Како да ѝ погледнам в очи на Лалита?“ И заплака. — Ако Кришна е немилосрден кон мене, каква вина имаш ти? Не плачи залудно. Направи ми ја оваа последна услуга. — Положи ја мојата рака како ластар на стеблото на тамалата, за моето тело долго да остане неподвижно во шумата на Вриндаван. Со солзи, Кришна му рече на Мадхумангал: „Пријателе, виде колку е вистинска нејзината љубов.“

„Некаков силен копнеж ме брза“, си помисли Радха. — Пријателке, сакам да го обожавам богот на Сонцето и да го замолам за нешто. Додека се искапам и се вратам, набери цвеќиња тука. Таа направи неколку чекори кон светото капалиште, па си рече: „Ах, веќе нема да го видам тоа лице како месечина што ги занесува трите света.“ Радха копнежливо се врати. „Смилувај се, пријателке, смилувај се. Покажи ми го портретот.“ — Пријателке, насликаното платно не е овде. — Тогаш ќе Го видам пред себе со созерцание — вознемирено рече Радха и се задлабочи. Кришна му рече на Мадхумангал: „Пријателе, испивме нектар за ушите каков што досега не сме вкусиле. Да зачекориме напред.“ Двајцата излегоа од зад дрвото.

Извор: Видагдха-мадхава · чин 2 · стихови 41–47 и придружен дијалог ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноРадха го гледа Кришна кај Праскандана
Единствени IP адреси на оваа страница: —