Мадхумангал ѝ рекол на Падма дека Чандравали сè уште е лута, иако Кришна се обидел да ја смири со благи зборови. И неговиот пријател бил тажен. Мадхумангал предложил да им помогнат повторно да се сретнат. Падма рекла дека токму затоа тргнала по него. Го здогледале Кришна во сеницата со кесара. Само пчелите Му правеле друштво додека си зборувал. Падма предложила да се скријат зад густите лози и да слушнат што вели.
Кришна со копнеж се сетил на Радха. Во стих ја опишал кривината на нејзините веѓи како лак пред кој и богот на љубовта ја олабавува тетивата на својот цветен лак. Ја нарекол Својата сакана ковчеже со скапоцени камења на сладоста и посакал таа да Му биде украс. Мадхумангал помислил дека Кришна ја опишува пријателката на Падма. Предложил веднаш да ја доведат. Падма побарала внимателно да слушаат уште малку, бидејќи Кришна има повеќе сакани.
Кришна продолжил со стих за убавото лице што надминува низа полни месечини. Мадхумангал рекол дека слушнале доволно. Мадхумангал и Падма побрзале подалеку пред Кришна да го доврши стихот. Во завршните зборови, кои двајцата не ги чуле, Кришна ја спомнал Радха и посакал повторно да ја држи до градите. Падма помислила дека ќе ѝ ја повредат гордоста на нејзината пријателка ако дојде по своја волја. Предложила прво да Му кажат на Кришна.
Мадхумангал се вратил кај Кришна и рекол дека скришно ги слушнал зборовите на копнежот. Му понудил веднаш да ја доведе Неговата сакана. Кришна го прегрнал и го замолил да побрза. Мадхумангал заминал со Падма. Додека чекал, Кришна се зачудил колку силно љубовта го зголемува копнежот. Зуењето на пчелата во сеницата Му звучело како ѕвонење на накитот на глуждовите. Кога ветрот ја раздвижил тревата, за миг Му се сторило дека саканата е пред Него.
Чандравали дошла со Падма и Мадхумангал. Ја прашала Падма дали пред нив е сеницата со бакули. Падма ја повикала да побрза. Кришна чул ѕвончиња и се сетил колку пати Го измамило зуењето на пчелите. Решил да почека пред да истрча во пресрет. Во стихот се споредил со птицата чатака, која уште посилно се огласува кога ќе се приближи дождовниот облак. Потоа пак чул ѕвонење на накитот, ја кренал главата и возбудено побрзал кон Чандравали.
Кришна почнал да ја опишува блескавата Радхика како лоза што ја радува пчелата на Неговото срце. Застанал на половина од стихот. Чандравали љубоморно го погледнала Мадхумангал. Мадхумангал ги протолкувал зборовите поинаку. Рекол дека Кришна зборува за девојка благословена со голема среќа, па сигурно ја опишува Чандравали. Кришна во себе се зачудил зошто ја довел токму неа. Решил да ја прифати досетката и гласно го довршил стихот, нарекувајќи ја Чандравали искрена и постојана во љубовта.
Чандравали засрамено Му ја ставила гирландата ваиџајанти околу вратот. Кришна се израдувал. Рекол дека цело јато птици чакора си ја исполнува желбата со една месечина. Го споредил Својот поглед со две такви птици и ја прашал колку радост може да им донесе таа, чие име значи низа месечини. Мадхумангал се пофалил со својата вештина. Кришна, и покрај безбројните доблести, не успеал да го одврзе јазолот на лутината, а тој го одврзал. Во досетката, истиот збор ги означувал и доблестите и конците на светиот конец што го носел Мадхумангал.
Кришна го нарекол својот пријател вешт советник за мир и расправија во игрите на богот на љубовта. Падма му покажала расцветан јасмин и го повикала да наберат. Двајцата заминале. Кришна помислил дека Радха набргу ќе стигне во оваа сеница и решил да појде на друго место. Ѝ предложил на Чандравали да отидат во блиската шума со нага-кесара. Двајцата тргнале натаму.
