Јамуна го обиколува Вриндаван како ров со боја на црниот прав за очи. Таа ги прочистува оние што ѝ се поклонуваат или се потопуваат во неа, па тие Го носат Кришна во срцето. Поетот во нејзиниот тек гледа долг венец од сини лотоси, подвижен ѓердан од скапоцени камења и темносина наметка на божицата на Вриндаван. Во поетскиот опис Јамуна минува низ седумте мориња и седумте светови, ги пробива седумте обвивки и стигнува до Вајкунтха и Голока. Таму ги носи своите води низ шумата за да му служи на Вриндаван. Нејзините води патуваат далеку и сепак се вртат околу Вриндаван. Безбројните вирови ја покажуваат нејзината желба да остане, како оној што копнее по богатство и се задржува на прагот на богаташот.
Во играта на зборови на поетот, темниот тек на Јамуна ја разгорува љубовната сладост на темниот Шјама. Него и сакхиите ги потопува и во својата вода и во таа сладост. Созданијата во водата повторно и повторно ги креваат главите. Потопени во љубовта кон Шјама, изгледаат како да Го очекуваат и да сакаат да Го здогледаат. На двата убави брега се спуштаат редови скали од скапоцени камења. Тие личат на забите на божицата на убавината и имаат моќ да Го повикаат Кришна во сеќавањето. Штом ќе го впијат звукот на Неговата флејта, скалите и реката како да си ги заменуваат својствата. Скалите се топат, а течната вода меѓу нив се вкочанува.
Под месечината песочните брегови изгледаат како да се посипани со камфор. Нивните имиња ги чуваат спомените на одделни мигови од танцот раса. Меѓу речните песочни брегови блескаат и шумски сеници. Во нивните чистинки прелетуваат птици што копнеат да Го видат Говинда. Поетот ги споредува појавите низ Вриндаван и крај Јамуна со божествени јавувања. Самото сеќавање на нив буди љубов, а Кришна, месечината на Враџа, веднаш изгрева во срцето.
