Поемата ја опишува убавината на Враџа. Во неа се издигнува ридот Нандишвара. Таму се наоѓа домот на Нанда. Тоа е и домот на Неговиот син Кришна. Друг величествен рид му припаѓа на Вришабхану. Неговиот дом е поврзан со Радха. Меѓу двата рида се наоѓа Санкета. Тоа е место за средбите на Радха и Кришна. Поетот размислува за него со преданост. Го гледа како слика на нивната љубов.
Од едниот рид може да се замисли патот кон другиот. Меѓу домовите се простира земјата на Враџа. Гранките и шумските патеки го менуваат пределот. Санкета лежи меѓу тие сакани места. Не е само точка на една замислена карта. За поетот таму живее споменот на средбите. Ридовите ги чуваат домовите на семејствата. Шумата меѓу нив нуди свое тивко прибежиште. Радха и Кришна ги знаат тие предели. Пријателките исто така ги знаат патеките.
Во поемата се спомнува и Јавата. Тоа е градот на семејството на Радхиниот сопруг. Поетот го опишува како убаво место. Таму Радха понекогаш се искачувала на покривот. Од височината гледала во една посебна насока. Го барала домот на Кришна со погледот. Далечината не го прекинувала Нејзиното сеќавање. Можела да види само дел од пределот. Но знаела кон кој дом се свртени Нејзините мисли. Погледот станувал тивок начин да остане блиску.
И Кришна гледал кон Јавата. Тој исто така се искачувал на покривот. Од Својот дом ја барал насоката кон Радха. Секој од нив имал семејство и обврски. Старешините биле дел од нивниот секојдневен живот. Затоа не секој поглед бил наменет за сите. Поемата ја опишува нивната внимателност. Тие гледале одвоено, секој од своето место. Но нивните мисли се движеле една кон друга. Двата покрива станале места на исчекување.
Замисли го утрото над двата рида. Светлината полека ги открива покривите и патеките. Радха стои покрај Своја доверлива пријателка. Кришна погледнува преку шумскиот предел. Никој не мора да извика за да постои сеќавање. Погледот може да биде тивок и полн со чувство. Меѓу нив лежи местото наречено Санкета. Таму пријателките ги познаваат шумските засолништа. Ридовите ја прават далечината видлива. А љубовта ѝ дава на далечината значење.
Поетот го споредува Санкета со самата нивна љубов. Тоа не е опис на обичен состанок со точен час. Тоа е место поврзано со нивните средби. Во книжевната слика патеките водат низ зеленило. Цветовите и птиците го прават пределот жив. Движењето на пријателките припаѓа на тој свет. Но поемата не го опишува секој нивен чекор. Нејзините зборови оставаат простор за размислување. Санкета стои меѓу двата драги дома. Така пејзажот станува дел од приказната.
Во Јавата Радха можела да се сети на Кришна. На Нандишвара Тој можел да се сети на Неа. Секој поглед имал своја тишина. Не било потребно да се види сè до најситниот детаљ. Доволно било да се познава насоката на саканиот дом. Пријателките го разбирале копнежот на Радха. Кришнините другари ја знаеле Неговата приврзаност. Во расказот за Враџа домовите не се безживотни згради. Тие го носат животот на семејствата и пријателите. А патеките ги поврзуваат нивните приказни.
Радха не ја заборавала Својата дружина. Кришна исто така бил опкружен со блиски луѓе. Меѓу сите тие односи постоело место за тивка мисла. Поетот не мора да ни каже секој збор. Погледот кон далечниот дом кажува доволно. Ридот на Нанда и ридот на Вришабхану се различни. Санкета сепак ги поврзува во една поетска слика. Домот и шумата имаат свои улоги. И разделбата и надежта за средба се присутни. Токму затоа местото му е драго на поетот.
Во ова прераскажување некои визуелни детали се замислени. Изворот ги наведува ридовите и местото Санкета. Тој го опишува Јавата и погледите од покривите. Не пропишува точна патека за оваа замислена сцена. Затоа ја читаме како литературно созерцание. Двете насоки на погледите остануваат верни на изворот. Пријателките се дел од светот што го опишува делото. Санкета останува симбол на средбата. Поемата ја поврзува земјата со љубовта на Радха и Кришна. Приказната нè поканува да ја замислиме таа врска.
Оваа приказна е инспирирана од првата глава. Нандишвара е поврзан со домот на Нанда и Кришна. Другиот рид е поврзан со Вришабхану и Радха. Санкета се наоѓа меѓу двата рида. Поемата го спомнува и Јавата. Радха гледа кон домот на Кришна од покривот. Кришна гледа во насока на Јавата. Ова е книжевно прераскажување, не дословен превод. Некои детали служат за да го оживеат пределот. Изворните места се поврзани со сеќавање и љубов.