Во Камјавана блескаат езерца и сеници исполнети со многу видови раса. Шумите Му се драги на Кришна, а во нивното име се слуша она што Тој го посакува. Во местото познато како Шантану-васа, крај едно езеро, има лик на Сурја пред кој Радха се поклонува. Посетата на светилиштето овозможува и Нејзиниот сакан да ја види. Во Камјавана е и ридот Чади-шила, со карпест покрив. Таму Кришна ужива во многу игри и се разнежнува до солзи од радост. Тука е и новиот дом на Нанда. Се чини дека океанот од скапоцености се скрил под името Ратна-сарас за да ги гледа лилите. Лалита-кунда и другите езерца ја дополнуваат убавината на пределот. Во Вичхеда-тиртха, сакхиите доаѓаат од сите страни да ги видат Радха и Кришна, обземени од сладоста на разговорот и потпрени еден до друг. Името на местото го чува споменот на тоа доаѓање.
Во истиот крај Лакшми се подложила на строг подвиг во копнежот да стане гопи. Останала Лакшми и таму добила прилика да разговара со саканиот Кришна. Во друг поетски призор, Кришна ги пројавува Млечниот Океан и Шеша, а Самиот, во облик на Вишну, лежи врз Шеша. Радха, во ликот на Лакшми, со преданост се наведнува и Му ги масира стапалата. Сакхиите се радуваат на глетката. Дванаесетте главни шуми кријат сеници и различни места за лилите на Кришна, месечината на Вриндаван, и Неговите сакани. Нивниот сјај ја трогнува до солзи и Лакшми. Покрај нив има дваесет и четири помали шуми на Хари, познати од списите. Во Кокила-канана, шумата на кукавицата, повик налик на нејзиниот глас станува договорен знак. Во последниот стих Вишванатха Чакраварти ги слави лилата, божествениот лик и Вриндаван како неспоредлив извор на радост, земја на чиста сладост. Со овој краток опис поетот го завршува третото пеење и целото дело.
