Љубовта кон саканиот им давала на гопиите сила да го надминат срамот пред луѓето. Кога таа љубов станала уште подлабока, поетот со чудење гледа како одново се појавува чувството за срам. Брахманите на Враџа го воплотуваат чистиот пат на преданоста. Некои го предаваат ведското учење, а други се посветени на Панчаратра. Тие ги примаат даровите на владетелот на Враџа. Едни се привлечени од величието на неговиот син, а други од Неговата сладост. Продавачите на бетел и масла, плетачите на венци и другите жители вршат секојдневни служби. Во нив живее љубов кон месечината на Враџа што ретко ја достигнуваат дури и небесните божества.
Дури и шталите имаат кристални ѕидови. Под покривите блескаат смарагдни греди, а на аглите стојат големи златни столбови. На споевите се гледа црвениот сјај на рубини. Покривите се обложени со разнобојни скапоцени камења. Во тие дворови се движат кравите сурабхи, бели како ликот на Сарасвати. Сериозни и мирни, го потсетуваат поетот на созерцателни подвижници. Тие се како чинтамани што ги исполнуваат желбите, а веселите телиња носат летна радост. Нивното мукање звучи како поезија и ушите секогаш им се подигнати кон флејтата.
Меѓу нив телињата светкаат како живи парчиња од врвот на Каиласа, како да се деца на месечевата светлина. Додека одат, поетот ги споредува со пена од млечниот океан, со насмевки на Шива и со живи облици на чистата добрина. Биковите личат на громади од кристален рид или на големи морски бранови. Дење одат слободно како ослободени души, а навечер мируваат дома како мудреци во созерцание. Кога гордо мукаат, наборите на вратовите им прилегаат на сериозноста на старите отшелници. Нивните црвеникави погледи се цврсти и занесени.
Во завршниот стих на поглавјето, по описот на Санкета и Јавата, Вишванатха му ја припишува поемата на милоста на Кришна, Чаитанја, Рупа и духовниот учител. Со сликата на Нандишвара го заокружува првото поглавје.
