Жените ја испраќаат внуката на една негувателка кај својата свекрва. „Сите крави штотуку се отелија и не поднесуваат ни човечки мирис. Затоа нема молзење и нема млеко. Тоа ти го пренесуваат снаите, почитувана госпоѓо.“
Постарата жена одговара: „Што да правам, внучке? Појди кај господарката на Враџа и кажи ѝ. Ваше е сè што имам, и стадото и другото богатство, и луѓето, и мојата радост и мојата жал.“
Потоа ја споменува и својата грижа. „И моите крави тешко се молзат, а синовите ми се далеку. Што да правам? Доволен е еден поглед од синот на Нанда, па и кравите што најтешко се молзат сами пуштаат млеко.“
Внуката им го пренесува одговорот на жените. „Кога ми го рече тоа, отидов кај господарката на Враџа и ѝ кажав сè. Таа Му пренесе на момчето, а Тој рече: ‘Утринското молзење не е за Мене.’“
Кави Карнапура ја објаснува желбата зад овие зборови. Жените сакаат да Го видат Кришна, па разговорот за кравите е нивниот начин да побараат господарката на Враџа да им Го испрати. Кришна ја разбира нивната намера. Со одговорот за утрото Тој им навестува дека вечерното молзење ќе го преземе Самиот.
