Една гопија ѝ се обраќа на својата сакхија. Внимава зборовите да допрат до ушите на постарите. „Која сум јас, жена на еден пастир, а кој е синот на владетелот на пастирите, што надминува десет илјади богови на љубовта? Само заблудени луѓе велат дека сум го засакала.“
Поетот ја опишува гопијата со очи како на срна. На нејзиниот образ се креваат ситни влакненца. Вишванатха Чакраварти го врзува тој трепет со мигот кога гопијата го споменува Кришна. Самиот образ ги побива внимателно избраните зборови.
