Според објаснувањето на Кави Карнапура, Радха и Кришна однапред се договориле Тој да ја сретне нејзината мила сакхија кога Радха ќе ја испрати во шумата. Повод за одењето е потрагата по приврзок со скапоцен камен.
Кога сакхијата се враќа, Радха ѝ вели: „Сама тргна да го бараш скапоцениот приврзок, а од шумата се врати дури по долго време. Ах, нежна пријателке, колку се измори поради мене!“
„Длабоки ти се воздишките, на градите ти се гледа трага како од трње, а лицето ти ја загубило свежината. Зошто се засрами? Сакхи, на убавиците не им прилега да одат толку далеку, насамо.“
Во објаснувањето на поетот, Радха ја задева сакхијата како самата да е изненадена од нејзиното доцнење. Во шегата се испреплетуваат престореноста и љубомората. Кај сакхијата, Карнапура забележува срам, страв и лутина што извира од блискоста со Радха.
