На патеката, служителката си замислува како со шега ќе Го одврати Кришна, Кој оди по Радха. „О, лукавнику, зошто одиш толку блиску до нашата најмила сакхија? И од еден допир ќе се збуни!“ Кога ли со таква досетка ќе им ги плени срцата на двајцата? Кога ќе ги положам лотосовите стапала на Радха во срцето и ќе можам да ги оставам сите споредни правила? Кога Говинда, Кој ја дарува секоја радост, Самиот ќе ѝ ја покаже вештината на љубовта на оваа среќна служителка со неподелена преданост? Крај влезот на шумичката, служителката посакува да ги разлади Радха и Кришна со пријатен ветрец од ладалото. По занесната љубовна игра, и двајцата се изморени и облеани со пот. Кога ли ќе ѝ припадне среќата да Им послужи со таква радост? На свежата постела од цвеќиња, Радха и Кришна лежат во цврста прегратка. Рацете Им се преплетуваат како лијани, а очите Им се отвораат широко од љубовна радост. Служителката посакува да Им ги протрива стапалата и да Им пружи друга нежна грижа.
Во срцето носам златна светлина пред која и златото го губи сјајот. Во Неа гледам очи зацрвенети од занес, свежина на младоста и лесни, заиграни гестови. Таа постојано копнее по сладоста на љубовната игра. Нека ми се покаже во срцето двојката што се прегрнува толку цврсто што личи на една алка од смарагд и растопено злато. Очите Им се немирни од занес, а лицата и телата Им блескаат во секогаш новиот наплив на љубовта што ги врзува. Во новата шумичка на Вриндаван блеска сино-жолтата двојка, нурната во заемната љубов. Нивниот изглед и разновидните игри во тоа засолниште пленуваат со својата убавина. О Радха, кога ќе седнам на брегот на Јамуна со надеж дека ќе ѝ служам на ќерката на Вришабхану? Кога патеките меѓу шумичките на Вриндаван ќе ме примат како свој гостин? Во шумичката на брегот на Калинди непрестајно блеска Радха. Во Неа како да се собрал сиот нектар на раса, со неисцрпно богатство од чудесни игри. Слава на Господарката на Вриндаван! Радха е самата љубов во жив облик, чиста ризница на сè што е најдрагоцено во океанот на раса и срце на умешните сакхии. Му се поклонувам на Хари со прекрасните паунови пердуви. Тој ја носи во Себе сета длабочина на раса, озарен е од славјето на чудесните игри и се тркала крај стапалата на Радха.
Кога ќе го метам убавото место за игра и ќе го попрскувам со мирислива течност од сандалово дрво? Додека ја вршам таа работа, сакам одново да ги пеам чудесните дела на Мадхубхид и да потонам како во езеро од љубовна сладост. Кога ќе ми се падне среќата да ја видам Радха додека со мошус ѝ исцртуваат нежни шари во облик на лисја? Од занес Таа затреперува, влакненцата ѝ се подигаат, а во секое Нејзино движење се насетува сладоста на играта. Во еден миг Радха испушта глас, во следниот ја обзема силен трепет, а потоа извикува: „Шјама! Шјама!“ Слава на скапоцениот камен на родот на Вришабхану, на самата радост што ја дарува таа длабока сладост на љубовта! Во ова санскритско издание славопојот се повторува. Пак се слуша „Шјама! Шјама!“, а Радха, скапоцениот камен на Вришабхануовиот род, затреперува од занес и дарува љубовна радост. Хари со Своја рака, со мала четкичка, нанесува црвена боја на стапалата на Радха. Гопиите, вешти во разновидните игри, им оддаваат почит на тие стапала. Тие светат скриени во срцето на Упанишадите и го носат полетот на танцот. Во нив барам засолниште. О Радха, јунакињо на новата шумичка, Твојата милост тече како разбранувана река и излева порој од длабока љубов. Како јамка што задржува срна, Ти го пленуваш срцето на Кришна, месечината на Вриндаван. Целосно ме освои радоста да Ти служам.
Пред строгите жени, служителката посакува да ја зачува тајната на средбата со возљубениот. „Мојата сакхија береше цвеќе далеку оттука. Трње ѝ остави траги на кожата, потта ѝ го избриша тилакот, а студениот ветер ѝ ја распука усната.“ Кришна, како пчела, одново слетува крај Нејзините лотосови стапала и ја пие сладоста од лотосот на Нејзиното лице. Од месечевиот сјај на Нејзината насмевка се отвораат златни пупки. Служителката копнее да види како пчелата ги засега со врвовите на ноктите, во занес како да сака да влезе во нив. Ене ги шумичките, а тука е неспоредливото место на раса. Сè уште блеска и истата ридска долина каде што се одвива љубовната игра. „Хари! Хари! Никаде не ја гледам Шри Радха!“ Кога, Господарке на мојот живот, срцето ќе ми се распадне на сто парчиња од таков копнеж?
