Поетот копнее да живее во Вриндаван и одново да се враќа на лилите на Радха. „Токму во оваа шумичка Таа покажала нова вештина во љубовната игра. Токму тука Радха, ризницата на раса, танцувала со Својот возљубен.“ Посакува тој бран на сеќавања да го преплави со восхит. Усните на Радха, црвени како плодот бимба, кријат безброј океани од свежа сладост. Од крајчињата на Нејзините очи летаат остри стрели од цветниот лак на љубовта. Во Нејзините гради поетот ја созерцава сета радост на раса, а од лотосовите стапала непрестајно течат безброј струи нектар од љубов. Кога Радха и Мадхупати ќе заспијат на постелата во шумичката, служителката посакува сосема нежно да Им ги масира лотосовите стапала. Дали и неа ќе ја совлада дремката таму, кај работ на постелата на двајцата исполнети со љубов и радост? Во шумичката крај Калинди, каде што од Радхините стапала извира свеж нектар на љубовта, поетот посакува да не мисли на ништо друго. Во срцето би негувал нежна преданост и во мислите би ѝ служел на Радха, чија длабока љубов и чија вештина во играта се откриваат по убавите патеки на Вриндаван. Служителката си замислува колкава болка би ја обземала ако Радха макар за едно трепнување остане без возљубениот во скутот или крај Неа во играта. Би потонала во океан на тага и би ја изгубила свеста. Најтешко би ѝ било што не може да ја утеши Радха.
Служителката ѝ се обраќа на Радха со лотосовите очи. Зошто постојано Го одвраќа Кришна со зборови, кога тој итрец и натаму ја следи? Само да здогледа дел од Нејзините гради, се шегува таа, и Неговиот нежен ум би излетал низ очите и би се распрснал од занес. Поетот се прашува што му вредат светите книги и патиштата по кои одат мудрите ако во нив нема ни нектар од славата на Радха, ниту од Нејзините чувства. И раскошот на Вајкунтха би му бил празен без Неа, која е олицетворение на љубовта. Се моли слатката надеж за Вриндаван да му остане и по милиони раѓања. Радха застанува и тивко повторува „Шјама, Шјама“, па повторно го изговара Неговото име со уште посладок глас. Од очите ѝ се тркалаат солзи крупни како бисери, а од радосен трепет ѝ се накреваат влакненцата. Поетот моли да го закрилува таа Радха, прекрасна на секој чекор. Синот на владетелот на Враџа паѓа пред стапалата на служителката со сламка меѓу забите. Со молбен глас бара да Му помогне да се сретне со Радха, па продолжува да ја следи со истата молба. Таа се прашува кога ќе може да ѝ ја пренесе Неговата вознемиреност на Радха.
Низ Вриндаван, двајцата час го повторуваат одот на пар лебеди, час го имитираат танцот на паунот пред пауницата. На друго место се прегрнуваат како лијана околу раскошно дрво. Така вештата двојка го претвора своето шетање низ шумата во игра. Од Калинди доаѓа студен, миризлив ветрец што ги освежува двајцата. Нивниот сјај ги засенува синиот и златниот лотос во полн цут. Поетот ги гледа како две светлини од кои извира љубовта. Во нивните игри, радоста е длабока, а сладоста секогаш нова. Радха и Кришна ги учат милогласните папагалки на стихови што Им се драги. На друго место ракоплескаат за паунот да танцува. Понатаму во Вриндаван Нивната прегратка личи на златна лијана обвиткана околу дрвото тамала.
Пред новата средба, Радха е вознемирена. Служителката копнее со љубов да ѝ нацрта листести шари на образите, да ѝ стави каџал околу очите, да ѝ ги обои усните и да ѝ стави шафран на градите. Додека би ѝ ги боела прстите на стапалата со црвен лак, би го почувствувала исполнувањето што го бара. Служителката се прашува кога ќе може на возљубениот на Радха да Му каже низ шега. „Сине на пастирскиот владетел, со труд крена само една гора, Говардхана, на рака. А од глетката на двете златни гори на Радха веќе би Те фатил страв. Зошто тогаш се фалиш толку?“ Дворот на шумичката се исполнува со ѕвонење од појасите на двајцата, како од тапани што ја објавуваат победата на љубовта. Нивната игра прераснува во она што поетот го нарекува љубовна битка, со допири, гребаници и каснувања. Во домот на Вришабхану, Радха игра меѓу сакхиите, како круна на нивниот круг. Кога двајцата ќе се здогледаат, Нејзините очи како да ја учат вештината на срамежливиот танц. Збунета, Таа ги прикрива градите што поетот ги споредува со скапоцености. Нејзиниот сјај се изедначува со оној на Возљубениот, Кој го маѓепсува светот. Кришна се чуди на силата на двете кружни светлини на Нејзините гради, што веќе Му го вознемируваат срцето. Се прашува што ќе стане кога Таа на лакот од веѓите ќе ги намести стрелите на Својот поглед. Ни самиот не знае што ќе Му направат тие стрели ако Го погодат.
„Шридама, Субала, Вришабха, Стока-Кришна, Арџуна, видовте ли што видов Јас?“ Кришна им кажува на пријателите како и надвор од шумичката пред Него се појавила прекрасна божица со зачуден поглед. Нејзината убавина, како поплава што ги зафаќа сите светови, оддалеку Му одзела сè на нивниот пријател. Кравите веќе се далеку, настапил последниот дел од денот, а Кришнината мајка гледа кон патот. Пријателите не можат да заминат. Одеднаш Го гледаат Кришна како молчешкум се тркала по земјата, со тажно лице и очи полни солзи. Се прашуваат како и самите ќе останат живи гледајќи Го така. Служителката ја повикува Радха да Го привлече скапоцениот камен на Враџа. На носот ѝ сјае нов бисер со златен блесок, а Нејзините движења се бранови на љубовна игра. Посакува Кришна да Го занесе и убавината што ја прекрива Нејзиното шарено елече, облеано со сјајот на скапоцените камења.
