← Приказни од Радха-раса-судха-нидхи
Радха-раса-судха-нидхи · стихови 231–250

Јасминот во косата на Радха

И кога се обидува да остане лута, Радха скришум го гледа Кришна. Служителката копнее да ги види Нивните тивки средби, па дури и мигот кога Хари ја придржува Радхината коса украсена со јасмин и рубини.

Додадена:

Кришна нежно ја придржува сплетената коса на Радха, украсена со бел јасмин и црвени рубини.
Уметничка илустрација на приказната

Радха цврсто решила да го тргне погледот од Кришна. Долго Го гледа скришум, со аголот на окото. Решила да молчи, па Му вели: „Оди токму кај неа!“ Решила да го избегне Неговиот допир, па Го фаќа за двете раце и Го изведува надвор. Служителката се прашува кога ќе се насмее гледајќи колку тешко Радха ја задржува лутината. Поетот се моли да Го сретне Кришна, кој е како лебед во длабокото езеро на Радхиното срце. Во дланката Му блеска бамбусовата флејта, што им дарува нектар на ушите. На главата Му се ниша пауново перо, а обетките и низата од зрна гунџа се дело на Неговата возљубена. По улиците на Враџа Кришна ненадејно ја потегнува новата облека на една гопија. На друга со флејтата ѝ ја допира пунџата, а трета ја фаќа за рака. Истиот тој заводник секогаш паѓа пред лотосовите стапала на Радха. На една гопија ѝ го краде срцето, друга ја допира до градите, а на трета со флејтата ѝ го повлекува јасминовиот венец од косата. Ја држи затреперената рака на една и на друга ѝ дава знак за средба. Поетот добро Го познава тој заводник, кој се простила пред стапалата на Радха. Хари оди низ Вриндаван со занесениот, достоинствен од на слон и ја положува затреперената рака врз рамото на Својата возљубена. Понекогаш ѝ ги покажува Своите вештини на љубовната игра во осамената шумичка, каде што одѕвонува зуењето на пчелите. Преданите како Нарада остануваат без Неговиот поглед, а пријателите како Шридама без средба со Него. Ја пропушта и нежноста на Своите родители. За Мадхупати, Шри Радха е крајната мера на љубовта и суштината на океанот од сладок нектар. Затоа постојано им оддава почит на патеките што водат до Нејзината шумичка.

Во шумата на Вриндаван се радува сјајот на Кришна, убав како расцутен син лотос. Тој сјај, полн со сладост, ги краси градите на Радха. При новата средба Радха блеска како свежа месечева светлина. Нејзиниот златен сјај расте, бисерите на ѓерданот ѝ светкаат и срамежливо се наведнува. Со нежната гордост на Својата игра и со тоа што Му се дарува, Таа Го радува Ачјута. Во една убава шумичка од ванџула во Вриндаван има тајна што им е недостижна на Нарада, Брахма, Шива и Шука. Поетот ја препознава во Радха, која единствена умее да Му го украде срцето на Кришна. Тајната на таа служба е недостижна и за Лакшми и за пријателите на Господ. И Брахма, Нарада, Шива и Свајамбхува Ману тешко можат да си ја замислат. Поетот се прашува како да ја добие радоста да им служи на Радха и Мадхава во осамената шумичка, со приврзаноста на пастирките од Вриндаван. Поетот ѝ се обраќа на Радха со сето свое битие. Вкусува од храната што Таа ја оставила, слатка како нектар, слуша за Нејзините лили, се сеќава на прашината од Нејзините лотосови стапала и минува низ Нејзините шумички. Ги пее Нејзините божествени доблести и го созерцава Нејзиниот лик. Со телото, зборот и умот прибежиште наоѓа кај Неа, која ја дарува сладоста на раса. Радха му се открива како океан од љубов кон Хари. Нејзините очи се риби што играат, усните светли корали, а колковите острови. Над нив градите се издигаат како гордите чела на младите слонови на богот на љубовта, а папокот е длабок вртлог. Пред тој океан поетот бара само да биде достоен да им служи на Нејзините лотосови стапала.

Служителката се моли Радха, која ја обзема љубовен копнеж, да ја научи да ниже венци и да ѝ наложи полека да истрие сандалово дрво. Сака да приготвува и слатки модака и да ја мете шумичката. Посакува така да Му служи на Господарот на Радхиниот живот во тивките места на Вриндаван. Крај шумата на Вриндаван, Радха ја покажува Својата нежна умешност додека седи во скутот на возљубениот. Погледот ѝ е длабок како океанот на љубовта. На Нејзиното младешко лице, нежните движења и тивката насмевка се како нови месечеви зраци. Поетот ја слави Шри Радха како ризница на чистата љубов, младешкиот сјај, досетливоста и нежната грациозност. Кај Неа е изобилството на раса, на љубовни лили и на нектарна убавина. За Мадхупати, Таа е целото богатство. Хари го здогледува сопствениот одраз на блескавите гради на Радха. Му се причинува дека гледа двајца убавци чиј сјај ја засенува бојата на сините лотоси. Занесен, ја моли да Го прими за Своја сакхија, па така тие двајца да ги прегрнат двете. Поетот посакува да нè закрили насмевката на Радха. И среде радоста на средбата, во каменот Каустубха на градите на возљубениот Радха го здогледува својот одраз и го доживува како лик на друга девојка. Ја обземаат тага и лутина. Му ја тргнува раката, Му вели да остане таму и излегува. Служителката се прашува кога ќе ја чуе Радха како со солзи ѝ се доверува на сакхијата.

Косата на Радха е темна и бујна, со китки цветови и низа скапоцени камења. Нејзиниот смарагден сјај му личи на раскошен престол за владетелот на највозвишената раса. Поетот се прашува кога ќе ја види таа плетенка. Меѓу прамените ѝ се вметнати цветови, а сплетената коса е врзана со низа скапоцени камења. Од неа висат венчиња миризлив јасмин, а одзади светка китка од рубини. Служителката копнее да го види мигот кога Хари ја придржува во раката Радхината плетенка. Разделокот ја дели Радхината коса на две, како истата сладост на љубовта да се прелева на двете страни. На челото ѝ блеска нов златен украс со бисери и скапоцени камења. Неговите нежни движења го оставаат поетот восхитен.

Извор: Радха-раса-судха-нидхи · стихови 231–250 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноМолитвата крај Калинди
Единствени IP адреси на оваа страница: —