← Приказни од Радха-раса-судха-нидхи
Радха-раса-судха-нидхи · стихови 251–272

Молитвата крај Калинди

Од глетките на љубовта на Радха и Мадхава, стиховите преминуваат во молитва крај Калинди. Поетот се поклонува пред живиот свет на Вриндаван, а на крај ги кани слушателите да вкусат од химната и Му оддава слава на Гаура.

Додадена:

Поклоник со собрани дланки на брегот на Калинди, со папагали во гранките и со елен и паун крај шумичката.
Уметничка илустрација на приказната

Поетот ѝ се восхитува на свежата линија од синдур во разделокот на Радха. Додека ги дели Нејзините темни, свиени кадрици, таа личи на струја од љубовен нектар. Името Шјама во стихот ги поврзува темната коса и возљубениот Кришна. Погледот на Мадхупати ја впива светлината од Нејзиното месечево лице како птицата чакора. Се задржува крај Нејзините лотосови стапала како пчела, заигрува како тресиопашка по брегот на Нејзините колкови, плива како риба во езерото на раса и талка како елен низ шумата на Нејзината радост. Мадхава одново ја допира со меките дланки Нејзината свежа става и тоне во езерото на нектарната радост. Лотосооката Радха, самиот облик на љубовта, блеска во Неговиот скут. Тој ја придржува во силна прегратка, ѝ ја подига брадата и ја бакнува. Поетот ја моли таа Радха да го чува.

Поетот одново ја опева славата на Радха и се навраќа на расказите за Нејзината љубов, кои секогаш му носат свежа радост. Останува во Нејзината осамена шума и во срцето, понесено од преданост, го созерцава нектарот од Нејзините стапала. Радха тивко ги повторува слоговите „Шјама, Шјама“, од кои за Неа тече нектар. Копнежот понекогаш ѝ го подига гласот и ѝ предизвикува трепет. Каде и да оди, нема мир. Едвај чека денот да заврши и од мака му се лути дури и на сонцето. Во еден миг пее за умешноста на возљубениот во љубовната игра, а во друг мисли на Нивните идни средби. Денот Му го посветува и низ занесените зборови „Доста, пушти ме, пушти ме!“ Поетот копнее таа Радха да му донесе радост.

Повторно Му се обраќа на Говинда. Радха е најскапоцениот камен во круната на девојките од Враџа, а Нејзините лотосови стапала Му се помили од милиони животи. Поетот Го моли, миг по миг, Радха да го прими во служба што носи постојано нова раса. Во срцето го чува ликот на младиот Кришна, сјаен како син лотос, со круна од паунови пердуви и жолта ткаенина што свети како растопено злато. Поетот се надева дека поради таа сосредоточеност Радха ќе му го отвори патот кон Нејзината тешкодостижна служба. Тој непрестано Го созерцава Оној со пауново перо, го пее Неговото име, им служи на Неговите лотосови стапала и ја повторува Неговата мантра. Во срцето ја носи како најдрага желба службата на Радхините стапала. Кога ли со Неговата милост таа љубов ќе расцути во полна радост? Во таа служба би Им пеел на Радха и Кришна за Нивните ликови и доблести. Би принел ѓердани од зрна гунџа и круни од паунови пердуви, заедно со бетеловите оревчиња, венците и свежите мириси што ги испратила сакхијата Шјама. Посакува тогаш да се нурне во езерото на раса, озарено од ноктите на Нивните лотосови стапала. Каде е Радха, недостижна дури и за Ведите, и каде е Кришна, чиј скриен дом е меѓу пупките на Нејзините гради? Поетот се смета за мал и недостоен поради своите дела. Кога името на Радха сепак ќе оживее на неговите усни, тој во тоа ја препознава величината на Вриндаван. Ја созерцава Радха во шумата на Вриндаван, во игра со највештиот во љубовта. Таа е самиот облик на нежната љубов, а мирисот на Нејзините лотосови стапала е врвот на сладоста. Се прашува како по овој телесен живот би добил облик во кој би можел да ѝ стане служителка.

Сега ѝ зборува на Калинди, во чии води неговото богатство, Радха, си играла со Својот возљубен. Им се обраќа на дрвјата и лијаните што ги допрела со дланката, на папагалите што ги знаат Нејзините љубовни игри, на елените и на пауните. Се поклонува одново и одново и од нив бара милост. Реката, сјајна како свежо расцветан син лотос, ја носи шафрановата боја што водата ја одмила од Радхините гради во играта. Таа боја го носи вкусот на неспоредливата љубов. Поетот ја моли Калинди да ја врати светлината во неговото срце што потемнело. Меѓу луѓето во Вриндаван има и сурови и грешни, од чие друштво светците обично се оддалечуваат. Кога поетот ги гледа овде, дури и во нив препознава облици на длабока радост. Ги почитува како што би ги почитувал најголемите јогини. Вистинскиот сјај на Вриндаван им станува видлив на оние што ја носат службата на Радха во срцето. Тој сјај е тешкодостижен и се открива во созерцанието со допирот на Нејзината милост. Поетот моли, и во срце како неговото, да засветли таа скапоцена суштина од океанот на љубовниот нектар.

Кога ли ќе живее во светиот Вриндаван, кој ја гледа Радха во Нејзините лили? Поетот сака љубовта да го обземе целосно. Во светлата шумичка посакува јасно да го види својот нежен духовен облик, со очи и со сетила што прилегаат на таа служба. Каде и да го одведат неговите дела при следното раѓање, во пеколот или во највисокото пребивалиште, има една молба. Нека му останат во срцето сите шумички во кои Радхика си игра во љубовта. Поетот се чуди како со својот заматен ум воопшто може да го изговори светото име и да зборува за вкусот на највисоката радост. Од доживувањето на Радхините стапала сепак му потекуваат зборови. Ги врзува за нежните шумички на Вриндаван и за зраците од ноктите на стапалата на Вришабхануовата ќерка додека Таа си игра таму. Славата на Радха ја бараат Ведите, мудрите и самиот Господ. Поетот вели дека само по Нејзината милост ја составил химната, иако се смета за недостоен и се прекорува за отстапувањето од правиот пат. Ѝ се обраќа како на својата единствена надеж. Ја моли да го погледне милостиво со очите полни со солзи од љубов.

На крај ги повикува мудрите што копнеат по чудесна радост да ја примат химната „Радха-раса-судха-нидхи“. Нека ги наполнат со неа садовите на своите уши и нека пијат од нејзиниот нектар. Завршниот стих Му оддава слава на Гаура како на океан. Со нектарот на Радхината раса, Тој го разладил небото на срцето на поетот, дотогаш вжештено од сонцето на мајавада.

Извор: Радха-раса-судха-нидхи · стихови 251–272 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноВетрецот од превезот на Радха
Единствени IP адреси на оваа страница: —