Поемата започнува со поклон пред Шри Гаурачандра. Од предан занес влакненцата на Неговото тело се креваат, па дури и цветовите на кадамбата бледнеат пред Неговиот сјај. Ги крева двете раце и одново гласно извикува „Хари, Хари!“ Танцува и пее меѓу Своите придружници, а потоците од Неговите солзи ја натопуваат земјата.
Кога игра крајот на облеката на Радха, од него се крева благословен ветрец. Самиот Мадхусудана, Кого дури и најголемите јогини тешко Го достигнуваат, од тој ветрец се чувствува исполнет. Затоа поетот се поклонува дури и кон страната каде што престојува ќерката на Вришабхану. И Брахма и Шива тешко можат да го спознаат чудесниот сјај на прашината од Нејзините лотосови стапала. А еден Нејзин поглед, натопен со милост, ја излева најслатката суштина на сè кон што се стреми срцето. Брахма, Рудра, Шука, Нарада и Бхишма тешко можат да Го согледаат врховниот Господар. Прашинката од стапалата на Радха, со својата неизмерна моќ, веднаш Го придобива. Кога дарежливите гопии ја положуваат таа прашина на своите глави, добиваат место по кое копнее и Кришна, крунисан со пауново перо. За оние што ѝ се поклонуваат со радосна преданост, таа прашина е како крава што исполнува желби и им ја дарува сладоста на љубовта. Поетот сака постојано да ја памети.
Во шумичката, копнежот го совладува синот на Нанда како да Го погодиле безброј стрели на богот на љубовта. Допирот на Радха Го облева со бранови од нектарна радост и Му ја враќа силата. Поетот се прашува кога ќе му се покаже Нејзиното лице, суштината на океанот од раса. Секое Нејзино движење и секоја нова игра носат ново восхитување. Оној што го носи пауновото перо често им се обраќа со молбен глас на Нејзините служителки. И поетот посакува да има место крај нив, дури и како метлата со која се чисти дворот на Нејзината шумска колиба.
