Поетот го повикува својот ум да остави зад себе сè што светот го смета за големо и со љубов да ја побара шумата на Вриндаван. Таму живее божественото богатство по име Радха. Нејзините нежни чувства се како порој од нектар, а за искрените души Таа е како чамец што ги пренесува на другиот брег.
Пред Нејзините стапала паѓа првиот меѓу љубовниците во Враџа. Искрено ја моли за радоста на една прегратка. Радха ги свиткува веѓите и му вели „Не, не“. Поетот копнее да ѝ го чуе гласот во тој миг од Нивната игра. Дел од месечевиот сјај на ноктите од Нејзините стапала се забележува кај другите гопии. Поетот ја моли за милост Радхика, во која е собрана суштината на целиот океан од љубов. Во Својата нова шумичка, Нејзините движења се како бранови на океан што се издигнува. Очите ѝ треперат од љубов. Тој се прашува кога ќе го удостои со еден поглед. Мадхупати го прислонува Нејзиното лотосово стапало на Своето срце. Свежината на тој допир, исполнета со нектарот на љубовта, ја гаси жегата на Неговиот копнеж. Во тоа лотосово стапало на Господарката на Вриндаван поетот бара засолниште.
Во шумата Радха со Своите раце бере нежни ластари и ливчиња од лијаните. Местата по кои минала светат од отпечатоците на Нејзините стапала. Птиците се занесени и гласно ја пеат Нејзината слава. Поетот посакува умот да му се радува токму во оваа шума на Радхините лили.
