← Приказни од Радха-раса-судха-нидхи
Радха-раса-судха-нидхи · стихови 131–150

Миризлива вода по играта крај Јамуна

Крај Јамуна, благ ветрец ги освежува Радха и Кришна по играта. Поетот посакува да Им принесе миризлива вода, да ги разлади со ладало и да ги чуе зборовите што си ги кажуваат.

Додадена:

Служителката им принесува чаша на Радха и Кришна додека се одмораат крај Јамуна.
Уметничка илустрација на приказната

Поетот ја слави Радха како највисоката радост во љубовта и мерата на сè што е чудесно во раса. Во Неа ги гледа убавината, играта, нежноста и великодушната грижа кон Нејзините блиски. Целата дружина на девојки во Враџа живее од мал дел од сјајот на Нејзините лотосови стапала. За поетот Радхика, исполнета со чиста љубов и сè нова сладост на лилите, е неговото прибежиште. Во убавата шумичка на Вриндаван зујат пчели. Благ ветрец носи капки од Јамуна и ги освежува Радха и Кришна по Нивната игра. Така повторно ја вкусуваат радоста на средбата. Во шумата светат две светлини, како отворен син лотос и расцутен златен лотос. Тие се Радха и Кришна во играта на љубовта, чија радост како свеж нектар се излева од нивните лотосови стапала. Поетот се прашува кога ќе може во шумичката да Им принесе тамбула, да Им ги измасира стапалата, да ги украси со венци и да Им вее со ладало. Би Им дал да се напијат и слатка вода замирисана со камфор.

Поетот ја слави Радха како океан од љубов што од секое Нејзино движење дарува сладост. Таа е скриено богатство од убавина, силна милост и нежна грижа. Со младоста се отвора сето богатство на Нејзината раса. Само еден блесок од ноктите на Нејзините стапала поетот го споредува со безброј океани љубовен нектар. Кога Радха би го погледнала милостиво, ослободувањето и другите богатства би изгубиле сјај пред таа милост. Кога ќе може да ги најде новите шумички каде што си игра неговата возљубена Господарка? Ради неа поетот сака неговиот неспокоен ум, како пчела, да се опие од нектарот на лотосовите стапала. Посакува да минува по патеките на Радхините шумички со Нејзиното име на усните. Радосно би им служел на Нејзините стапала со разни дарови и би го живеел патот на преданоста што ѝ прилега Нејзе. По многу одења и враќања, Радха и Мадхава конечно се среќаваат. Нивните лица светат едно пред друго како месечини, а копнежот се крева како океан. Крај лежајот во шумичката, поетот посакува да ги чуе Нивните појаси и ѕвончиња. Под лијаните мадхави, темносиниот и златниот лик со радост го чекаат пролетниот празник. Колку подолго поетот ја мисли Нивната заемна љубов, толку повеќе таа го обзема неговиот ум.

Посакува јазикот да му го вкусува Радхиното име, стапалата да му одат по шумските патеки со Нејзини стапки, а рацете да помагаат во Нејзината служба. Во срцето би ги созерцавал Нејзините стапала и преку тоа би Го засакал Господарот на Нејзиниот живот. Пред расказите за Радхините лили, дури и радоста од лотосовите стапала на Мукунда поетот ја чувствува поинаку. Сака умот да му се радува на тремот од шумичката, понесен од брановите на тие раскази. Секој ден го повторува Радхиното име како своја главна служба. За него сите цели се принесуваат како светилки на Нејзините лотосови стапала. Крај Нејзините места за игра како да цутат безброј дрвја мандара и даровите на духовниот пат доаѓаат кај служителките. Кога Радха и Кришна си ги разменуваат погледите и ги подигаат веѓите, брановите на љубовта ги обземаат и однатре и однадвор. Очите им играат, а во шумичката се раѓаат сè нови досетки. Меѓу свежите лијани на Вриндаван, Нандиниот син ја држи Радха во силна прегратка. Таа за миг останува неподвижна, а поетот во Неа ја гледа длабоката радост на љубовта и неисцрпната вештина на лилите. Оној што се задлабочува во Радха и скапоцениот камен на Враџа ги заборава светските мерила, семејниот ред и обичаите. Поетот ја опишува таа состојба како ретка, позната во тишината на љубовта. Поетот ги набројува радоста од спознанието на Брахман, радоста од поклон пред Господ и радоста на пријателството со Говинда. За служителките на Радха, врвот на радоста е веќе во еден блесок од Нејзините лотосови стапала. Тајната на Радха и Мадхупати тешко им се открива дури и на Брахма, преданите на Хари и Неговите блиски. Поетот од таа тајна бара место за служба и се прашува кога ќе ги види Нивните лили со свои очи. Возљубениот посакува Неговата љубов кон Радха да станува сè подлабока. Таа се насмевнува и Му вели: „Возљубен мој, тоа се зборовите на моето срце.“ Поетот посакува таа насмевка да му остане во умот.

Извор: Радха-раса-судха-нидхи · стихови 131–150 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноПапагалите ги повторуваат зборовите на Радха
Единствени IP адреси на оваа страница: —