← Приказни од Радха-раса-судха-нидхи
Радха-раса-судха-нидхи · стихови 151–170

Папагалите ги повторуваат зборовите на Радха

Наутро, додека ја чисти шумичката, сакхијата посакува да ги чуе папагалите како го повторуваат разговорот на Радха со Кришна. Истиот одломок ги опишува танцот раса, нишалката и одморот на двајцата крај Калинди.

Додадена:

Сакхијата ја чисти шумичката и го слуша огласувањето на два зелени папагала во гранките.
Уметничка илустрација на приказната

Во најубавите шумички на Вриндаван, Радха и Кришна светат како две светлини на непрестајна радост. Поетот посакува студениот нектар од Нивните стапала да го изгасне огнот на неговото страдање. На Радхината пунџа блеска венец од свеж јасмин. Појасот и ѕвончињата на глуждовите се огласуваат, а накитот на рацете светка. Поетот посакува со очите да ја испие таа убавина, која ја споредува со златни лотосови пупки. Радха, со лице како отворен златен лотос, седи во скутот на возљубениот. Нејзиното тело како да се ниша на високи бранови од љубов. Сакхиите се прашуваат кога ќе ја добијат радоста да ја видат така. Поетот ја моли за разговор со Неа, мек, свеж и исполнет со љубов. Од секој збор би се излевал океан на приврзаност, како дожд од нектар врз ушите. Кога некој со љубов го изговара името на Радха, Мадхупати ги остава настрана неговите безброј престапи и размислува што најскапоцено да му дарува. Поетот се прашува колкава ли е милоста кон оние што мислат само на службата кон Неа. Од усните на возљубениот доаѓа парче тамбула со свежо каранфилче и камфор. Радха го вкусува, целата возбудена, а служителката се надева дека од нежност ќе ѝ даде да вкуси и таа. Радха е ризница на убавина и нови вештини на играта. Нејзиниот поглед од страна блеска како разиграните бранови на Калинди. Поетот ја моли најскапоцената од девојките да му даде служба.

Со свила обоена како цвет од шафранка, со свеж јасмин во косата и со појас што тивко одѕвонува, Радха му изгледа како златна чампа. Поетот посакува пред него да се појави таа светлина. Во кругот на сакхиите, Радха и Мадхупати танцуваат, а Таа ги изведува танцовите движења што самата ги создала. Служителката посакува да ѝ принесе свежа тамбула и лесно да ѝ вее со ладало среде прославата. Од Радха се шири мирис, накитот ѝ светка и смеата ѝ одѕвонува. Со рацете го обвива рамото на возљубениот среде прекрасната раса. Поетот посакува таму да ѝ служи. Ниту златен лотос, полн со зраци од безброј месечини и свеж нектар, не ја достигнува таа насмевка. И да има две немирни птици како очи, поетот во Нејзиното лице гледа посебна милост што му подарува служба. Радхиното лице се издигнува како нова месечина над океанот на раса и ја засенува обичната месечина. Очите на Хари го пијат неговиот сјај како две незаситни птици чакора. Поетот посакува и тој да го види. Во секое движење на Радха поетот ја гледа славата на нежната убавина. Незадржливо ѝ играат очите, а од лилите ѝ течат љубов и радост. Се прашува кога ќе се нурне во тие бранови.

„Зошто со врвовите на ноктите ме гребеш по вратот? Јас не сум кралот на демоните. Не ме притискај така, не сум Путана.“ Така Радха се задева со возљубениот. Сакхијата се прашува дали наутро, додека ја чисти шумичката, ќе ги чуе папагалите како ѝ ги повторуваат зборовите. И буден, и во сон, и во длабоката тишина на спиењето, поетот посакува да му свети сјајот на Радхините стапала. Каде и да се најде, сака умот да му остане во шумичката крај Калинди, понесен од расказите за Нејзините лили. На тремот на новата шумичка крај Калинди, Радха и Кришна се уморни од играта. Очите им се затвораат од пријатниот допир на свежината. Служителката посакува да ги разлади со ладало. Еден миг пеат, следниот се нишаат на нишалка. Потоа си играат со цвеќиња и наоѓаат нови начини да се задеваат. Така поетот ги гледа двајцата во љубовната игра на Вриндаван. На почетокот на ноќта стигнува Шјама. Ја прима Радха за двете раце и со Неа влегува во шумата со кадамби. Поетот посакува да ги чуе Нејзините тивки воздишки кога се среќаваат на лежајот. На Радха ѝ зборуваат за синот на Јашода и за новото доба на Неговите лили. Поетот копнее да ја види Радха кога во тој разговор ќе се покаже Нејзината спонтана приврзаност. Во шумичката едниот лик е како златна чампа, другиот темен како син облак. Едниот копнее, другиот однадвор се преправа дека е ненаклонет. На љубовната налутеност на едниот, другиот одговара со нежни зборови.

Извор: Радха-раса-судха-нидхи · стихови 151–170 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноРадха и Кришна си ја разменуваат свилата
Единствени IP адреси на оваа страница: —