Во засолнетата шумичка, со секој нов миг Радха и Кришна се понесени од радоста на играта. Си ја разменуваат свежата сина и жолта свила, па темносиниот и златниот сјај се среќаваат еден со друг. Додека си се приближуваат, и двајцата вртат по еден лотос во раката. Рацете им се како лијани, а чекорат со смеа и со одмерени, живи движења што поетот ги споредува со одот на слонови. Радха е океан од љубов кон Хари. Очите ѝ се како заиграни риби, усните како корал, а заоблените брегови на таа поетска глетка се облеани со љубовен нектар. Поетот сака да стане достоен да им служи на Нејзините лотосови стапала. Радха и Мадхава се поврзани со длабока наклонетост. И најмалата помисла на разделба, дури за едно трепнување, ги обзема однатре и однадвор како огнови на крајот на светот. По завршената игра, служителката би ѝ ја собрала расплетената коса на Радха, би го врзала скинатиот ред бисери и би ѝ ставила нов тилак од мошус. Се прашува кога ќе ја добие таа служба во шумичката.
Поетот ја бара таа сладост токму во Вриндаван. Мадхупати ја познава сладоста на Радха, а Радха ја познава Неговата. Шумата им дава на Нејзините служителки да вкусат од радоста на двајцата. Радха му изгледа како света река во Вриндаван, со лице како лотос, длабок вртлог и брегови што одѕвонуваат со ѕвончиња. Нејзината чиста раса се занесува кога ќе се влее во океанот на возљубениот. Под лијаните мадхави се слуша мекото зуење на пчелите. Во тој павилјон Радха се среќава со возљубениот. Во играта на љубовта се издига сјај исполнет со Нејзината радост. Како и самата шума, Радха Му го пленува срцето на Мадхупати. Во Неа поетот ги гледа боите на црвените цветови бандхука и златните чампи, мирното езерце, рацете како лијани и накитот што ѕвони како пчелите. Кога наутро би влегла да ја измете шумичката, служителката посакува да се украси со миризливите бои што останале на лежајот по играта. Би ги нанизала одново паднатите скинати венци и би ги положила околу својот врат.
Радха понекогаш ги учи домашните папагали на стихови за славата на возљубениот. Другпат ниже гунџа и прави круна со пауново перо. Понекогаш го црта Неговиот лик и со копнеж го притиска до градите. Така ѝ минува денот. Радха одново ја вкусува сладоста на средбата и си ја претставува следната. Пее во петтиот тон, срцето ѝ се топи од милост, а ѕвончињата на појасот ѝ се огласуваат. Поетот ја бара за свое прибежиште Неа, од чии стапала тече љубовен нектар. Радха од Читраграма се смее со сјај на безброј месечини. Зборовите ѝ носат свеж нектар, а убавината го засенува златото. Поетот копнее жителката на Вриндаван да ја сподели со него Својата тивка радост. Радха ја вкусува тамбулата што останала од службата на Говинда и затреперува од радост. Облечена во свила со сјај на свеж лотос, Таа би ѝ ги покажала на Својата сакхија песните и музичките вештини што самата ги развила. Бисерниот сјај на забите се среќава со свежото црвенило на усните. Обетките во облик на макара се движат, а погледот од страна ѝ е благо зачуден. Поетот го памети чистото лице на Радха. Темните кадрици ѝ се движат над челото украсено со тилак. На носот, нежен како цвет од сусам, ѝ сјае бисер. Поетот го созерцава Нејзиното лице, блескаво како чист нектар.
Од шумичка во шумичка блескаат две светлини, една со сјај на расцутен син лотос, друга како злато. Поетот ги гледа Радха и Кришна како одново ја откриваат љубовната игра. Со малку од заиграниот поглед, Радха Го задржува Кришна, кого поетот го споредува со силен слон во Вриндаван. Пред најмалиот Нејзин знак Тој застанува како питомо еленче. Поетот моли Таа да го ослободи од старите навики. Радха ја знае уметноста што Го маѓепсува синот на пастирскиот владетел. Од Нејзиниот поглед се излева океан сладост, а на лотосовото лице се појавува милостива насмевка. Поетот ѝ бара само еден таков поглед. Седната крај возљубениот, Радха ги пее песните што самата ги составила. Усните ѝ се зацрвенети од Неговата тамбула. Со благо наведнат врат, кренати веѓи и трепет од радост, Таа блеска покрај Него.
