← Приказни од Радха-раса-судха-нидхи
Радха-раса-судха-нидхи · стихови 111–130

Радха ги подготвува сакхиите за раса

Сакхиите си помагаат со облеката, цвеќињата и тилакот, а Радха ги воведува во вештините што им требаат за танцот. Во кругот на раса погледот на служителките се враќа кон стапките на својата Господарка.

Додадена:

Радха ги насочува сакхиите додека една ѝ става тилак на друга пред танцот раса.
Уметничка илустрација на приказната

Додека Шјама ѝ зборува слатки зборови, Тој ја прима Радха за работ на свилата. Таа се огласува со негодување и ја погледнува служителката. Кога Кришна ја придржува за раката, Радха затреперува од радост, а служителката посакува да ѝ ја види насмевката. Поетот Го моли за милост највештиот љубовник во шумичките на Вриндаван. Во радосниот танц пред сакхиите Тој ја наведнува главата пред стапалата на Својата возљубена. Сакхиите ги облекуваат служителките во убава свила, со елечиња и блескав накит. Им ставаат тилак, им принесуваат мириси и венци. Самата Радха ги учи на вештините и тие чекаат Таа да ги поведе во славјето раса. Во големиот круг, скапоцените појаси, алките и ѕвончињата на стапалата се огласуваат заедно. И кога возљубениот би ги привлекол со Своите долги раце, служителките би го барале белегот од стапалата на Радха, Господарката на нивната раса. Поетот вели дека умот му се нурнал во езерото на расказите за Говинда. Денот го минува во пеење на Неговите доблести, поклонување, принесување украси и љубов кон Неговите блиски. Посакува сето тоа да ѝ биде мило на Радха.

Кога би добил тивка служба кон Вришабхануовата ќерка, во која љубовта е целосна, поетот вели дека таа би му била доволна. Во неа се собираат неговите молитви, обреди и желбата да се доближи до Шјама. Ѝ се обраќа на Радха со месечево лице, срнечки очи, црвени усни и убава насмевка. Го памети вратот налик на школка, рацете како лијани и месечевиот сјај на ноктите над лотосовите стапала. Се моли еден ден да ја обожава. Кога Мохана гледа искрена и непоколеблива служба кон лотосовите стапала на Радха, поетот се надева дека ќе Го придобие. Посакува Кришна да го прегрне, да го бакне, да му даде тамбула и да му го положи Својот шумски венец околу вратот. Во Радха сè го исполнува со чудење: Нејзиниот сјај, умешноста во љубовната игра и заиграниот од. Погледот од страна и насмевката го восхитуваат одново. Ја моли да му дарува од таа чудесна служба. Радха благо ги набира веѓите и ѝ треперат црвените усни. Кога Кришна ја придржува, од Неа се слуша тивок звук на љубовна налутеност. Тој ја гледа со стравопочит и љубопитство, а поетот го памети Нејзиното лице. Сјајот на Нејзината круна се простира во сите страни. Накитот на рацете, ѓерданите и алките ги засенуваат скапоцените камења, додека ѕвончињата на појасот и глуждовите тивко одѕвонуваат. Поетот го свртува својот ум кон таа Радха.

Во шумичката под дрвото мандара стои кралицата на Говинда, меѓу сакхиите како најсјаен камен во круна. Од љубов кон Шјама ѝ се креваат влакненцата, а Нејзината тивка насмевка свети како шафран. Гопиите од Враџа ги почитуваат Нејзините лотосови стапала. Длабочината на Нејзината љубов тешко ја замислуваат и возвишените. Поетот ја моли Господарката да му даде вештина за таа нежна служба. Радха благо го наведнува лицето, со превезот уште на главата. Додека е потпрена на возљубениот, служителката посакува да ги тргне кадриците од Нејзиното лице со прстите и да го види Нејзиниот зачуден поглед. Полната месечина тешко се мери и со зрнце од сјајот на Радхиното лице. На Нејзините црвени усни лежи свеж океан сладост, а Таа Му го враќа животот на Мадхупати кога љубовниот копнеж Го измачува. И кога безброј полни месечини би излеале нектарна светлина низ безброј светови, поетот би видел само одблесок. Во шумичката на Вриндаван може да го спореди со Радхиното лице единствено преку љубовта. Крај Калинди, под дрвото што исполнува желби, Радха ги има Своите шумски лили. Во лотосовите срца на преданите Нејзините стапала излеваат нектар. Поетот се моли таа длабока радост да му свети со секогаш нова љубов.

И кога возљубениот ѝ е во скутот, Радха ја чувствува силата на копнежот. Во Неа се среќаваат неспоредлива грижа, наклонетост и сладост. Мадхава со целото Свое битие им се поклонува на Нејзините стапала, а поетот посакува Таа да го прими во служба. Господарката на Вриндаван се радува со Мадхава во засолнетите шумички. Нектарот од Неговите усни ѝ е сладок како мед. Поетот посакува Нејзина милост за служба до која тешко стигнуваат и блиските на Говинда. Потоа ја гледа Нејзината пунџа со јасмин, разделокот со црвен синдур, скапоцениот тилак и обетките што светат крај образите. Со златен украс на вратот, голем венец и свежа црвена свила, Радха сјае како низа молњи.

Извор: Радха-раса-судха-нидхи · стихови 111–130 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноМиризлива вода по играта крај Јамуна
Единствени IP адреси на оваа страница: —