← Приказни од Радха-раса-судха-нидхи
Радха-раса-судха-нидхи · стихови 71–90

Танцот што ја расцветува земјата

Служителката копнее да ја сплете косата на Радха, да ѝ го врати бисерниот венец и да ѝ измами насмевка. Во раса, чекорите на Радха и дружината на гопиите ја прават земјата да изгледа како да расцветала.

Додадена:

Радха танцува со гопиите во шумичка осветлена од месечината.
Уметничка илустрација на приказната

Во шумичката на Вриндаван, Радха со едно движење на веѓите Го маѓепсува скапоцениот Кришна. Таа блеска како безброј молњи и е скапоцен камен што на преданите им ја дарува сладоста на љубовта. Од брановите на Нејзиниот заигран поглед како да излегуваат безброј богови на љубовта со затегнати лакови. Поетот ја повикува Радха, чија расцутена убавина восхитува, да му биде Господарка. Ни Брахма ни Шива не се удостоиле да положат на главата една прашинка од Нејзиното лотосово стапало. Тоа го добиваат оние што имаат прибежиште во љубовта на гопиите. Поетот со трепет се обраќа на судбината што низ времето дозволува таа Радха да изгледа обична. Роднините, пријателите и слугите се далеку, а Радха и возљубениот се во шумичката. Таа што верно ѝ служи посакува да стои пред влезот и да го чуе ѕвонењето на Нејзиниот појас. Во созерцанието, поетот ги реди мекоста на Радхината златна става, сладоста на насмевката, долгиот поглед, одмерениот од и свитканите веѓи. Ги памети црвенилото на усните и мигот кога љубовта ја остава неподвижна. Наутро би ја заменила жолтата облека на Радха со друга и би се вратила по заборавеното елече. Би ѝ ја врзала косата, би ги собрала паднатите бисери, би ѝ ги обоила очите и нежно би ги прикрила трагите на кожата.

Поетот посакува очите да му ја следат Радха, која се открива во Вриндаван. Нејзината вечна младост е исполнета со нектар од љубов, а Шива, Шука и самите списи тешко ја достигнуваат таа глетка. Со почит го прима патот на сосредоточена преданост кон Господ. Среде сите цели, срцето најмногу му го привлекува сладоста на службата кон Радха, скапоцениот камен на Вриндаван. Радха е срцето на светлата љубов и највисоката вештина на љубовните лили. Поетот ја слави како врховна, слободна сила и како крунисана Господарка крај Господарот на Вриндаван. Нејзе ѝ ја посветува службата. Оној што копнее по друштвото на Говинда без служба кон Радха е како човек што бара цела месечина без ноќта на полната месечина. Таа е семето од кое растат брановите љубов кон Шјама, а од тој океан понекогаш се добива само капка. Некои постојано ја созерцаваат Радхината убавина и љубов. Делата веќе не ги врзуваат, а и во службата кон Господ немаат чувство дека нешто им припаѓа. Поетот им се поклонува на оние што стигнале до таа чудесна сладост. Поетот се прашува кои се луѓето што, понесени од преданоста на својот гуру, можат да бидат толку задлабочени. Кај нив не мора да се видат школка и диск на рацете, белег на челото или венец од туласи околу вратот. Некој ги извршува пропишаните обреди, друг ги остава. Некој ги прима венците и убавите нешта, друг ги пушта. Поетот се прашува како оној што гледа само однадвор би можел да ја измери тајната на љубовта кон возљубениот на Радхика. Разговорот за сетилните задоволства го одвраќа, а помислата на ослободување одвоено од љубовта го плаши. Дури и пред големата преданост на Шука, неговата молба останува умот да му потоне во сладоста на Радхините стапала.

Во сеќавањето му остануваат Радхината свежа убавина, свиениот поглед, црвените усни, насмевката, гласот и заиграниот од. Секое од тие нешта му ја враќа Нејзината глетка. Само по милоста на Радха, младите служителки на Враџа ја добиваат блискоста по која копнеат и Лакшми, Шука и Нарада. Поетот ја моли Господарката на новата шумичка да го погледне милостиво и да му дарува од таа служба. Откако ќе ја добие службата, посакува нежно да ѝ ги протрива лотосовите стапала додека заспива. Тогаш би го вкусил и она што Радха го оставила од Својата храна, како нектар од кој повторно се раѓа радост. И кога Радха од љубов би ѝ ја подарила на служителката блискоста со возљубениот, таа и понатаму би ја пазела својата преданост. По насмевката, погледот и прегратката, нејзиното срце пак би се свртело кон стапалата на Радха.

Сакхијата ѝ ги спомнува на Радха темната половина на месецот, синиот лотос, црната антилопа, тамалата, темниот облак и Јамуна, наречена Кришна. Па ја прашува зошто се одвраќа од Шјама, кога толку темни нешта ѝ се мили. Поетот посакува да ја види Нејзината насмевка. Во раса, играта на Радхините погледи како да ги обојува страните на светот со сини лотоси, а небото како да добива златен сјај. Додека Таа танцува со дружината на гопиите, земјата под чекорите изгледа како да расцутела.

Извор: Радха-раса-судха-нидхи · стихови 71–90 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноДвата слога што ги повторува Кришна
Единствени IP адреси на оваа страница: —