← Приказни од Радха-раса-судха-нидхи
Радха-раса-судха-нидхи · стихови 31–50

Венецот од гунџа и пауновото перо

Служителката посакува да ѝ принесе на Радха венец од гунџа и да ја подготви шумичката за средба со Кришна. Во следните стихови од Нејзиниот поглед Кришна ја испушта флејтата од раката, а Нејзината песна одѕвонува на вината.

Додадена:

Служителката ниже зрна гунџа пред Радха. Крај неа лежи венец со пауново перо.
Уметничка илустрација на приказната

Во новата шумичка во Вриндаван, служителката посакува да изработи убаво венче со свежо пауново перо и да наниже зрна гунџа. Кога ќе може да ѝ го принесе венецот на Радха, Господарката на таа шумичка? Би ја постелила шумичката за средбата со млади лисја и внимателно би ги прибрала нејзините траги. Го моли Радхиниот милостив поглед за да може да ја поведе кон темната месечина Шјама. Поетот го остава далеку својот род, удобноста и богатството. Откако долго не нашол задоволување во духовните средства што ги барал, се сеќава на правта од стапалата на Радха, од која се излева чудесна и природна радост.

Го повикува својот ум да ја созерцава убавината на ќерката на Вришабхану. Ја споредува со два златни сада во кои лежи целото богатство на Кришна, месечината на Гокула, чија привлечност во шумата е како моќта на безброј богови на љубовта. Потоа се присетува на две лотосови пупки од езерото на длабоката љубов. Месечевиот блесок на Нејзиното лице ги повикува да се отворат, полни со сладок нектар од Нејзината радост. Тие се златни лотосови пупки од езерото на лилите и плодови од дрвото што исполнува желби. Поетот ѝ се поклонува на Радха, чија убавина Го маѓепсува и Оној што го маѓепсува светот. Служителката копнее да ѝ исцрта на Радха лисни шари на образите и на градите, да ѝ ја собере косата со свеж јасмин и да ѝ го стави накитот. За таа служба ѝ бара милостив поглед.

Преку ден Радха одново ги изговара имињата на возљубениот. Го нарекува Шјама, Најубав, Оној што го пленува срцето, поубав од безброј богови на љубовта и највешт во љубовната игра. Очите ѝ се немирни од копнеж. Нејзиниот поглед од страна Го погодува синот на владетелот на Враџа како стрела. Флејтата Му паѓа од раката, пауновото перо се поместува, а жолтата облека Му се разлабавува. Поетот се прашува кога ќе може да ѝ служи на таква Радха. Вришабхануовата ќерка е извор на радост и чудесна нежност, а Нејзините лили носат неисцрпна сладост. Стапалата до кои тешко доаѓа и Брахма стануваат единствената служба што поетот ја посакува од раѓање до раѓање. Радха се појавува во домот на Вришабхану како света светлина налик на молња. Таа е олицетворение на полнотата на љубовта и најдлабоката тајна на Господ. Поетот посакува да ѝ биде служителка. Го памети Нејзиното лице како месечина од која извираат љубовните лили. Очите на Говинда го пијат тој сјај како жедни птици чакора, додека од лицето се разлеваат бранови месечев нектар.

Во шумичката определена за средба, леглото е постелено со нежни лисја. Радха е срамежлива и вознемирена пред новата средба. Служителката посакува да ја прими за лотосовата рака и решително да ја поведе кон Неговиот лежај. Додека Радха понесена од љубов оди кон Шјама, придружничката би носела миризлив венец и кутија со тамбула исполнета со свеж камфор и каранфилче. Ја моли да ја прими во таа придружба од милост. Поетот ја слави младешката убавина на Радха. Ја опишува со две свежо отворени пупки и со сè поголема грациозност, доволна да Му го украде срцето и на Мохана. Љубениот на Радха е понесен од бранови на љубов додека разговара со Неа. Служителката се прашува кога одблиску ќе го чуе разговорот, во кој од секој слог се излева океан нектар. Иако возљубениот ѝ е во скутот, Радха ненадејно нежно извикнува „Ах, Мохана!“ Нејзиниот копнеж по Шјама не стивнува ни кога ѝ е толку близу. На влезот од шумичката, верната придружничка ги слуша Нивните гласови измешани со ѕвонкањето на накитот. Посакува тие звуци да ја потопат во езерото на раса.

Радха ја зема вината Мадхумати, со нејзините слатки тонови, и пее за расположението и лилите на најмилиот. Се чини дека денот нема крај додека го минува во песни и солзи. Поетот посакува таа Радха да му остане во срцето. Во Вриндаван двајцата вешти во љубовта се смеат, се задеваат и си измислуваат разни игри. Сладоста на нивната заемна радост му го пленува срцето на поетот.

Извор: Радха-раса-судха-нидхи · стихови 31–50 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноВината и флејтата крај Јамуна
Единствени IP адреси на оваа страница: —