Радха е нов скапоцен камен меѓу убавиците на Враџа. Со играта на погледот го облева светот со бранови од нова љубов, а сјајот ѝ е како низа молњи. Длабоката љубов ги олабавува и најцврстите врски во Нејзиното срце. Поетот ја слави нежната Радха како крајна мера на милоста и суштина на океанот раса, која самите списи тешко ја согледуваат. Служителката посакува постојано да стои покрај својата Господарка и вешто да ѝ помага. Се гледа во свилата и елечето што Радха со љубов ѝ ги дарувала од Своите раце. Еднаш би ѝ ја разделила косата со ноктите, другпат би ѝ го наместила елечето, а потоа би ѝ ставила скапоцени ѕвончиња околу убавите глуждови. Кога ли ќе ја добие таа служба? Поетот го изговара гласно името на Хари со љубов, Му принесува мириси и други дарови и радосно минува низ Вриндаван. Посакува и тогаш умот да му почива на меките лотосови стапала на Радха. Радха ја прима служителката со голема нежност. Ја бакнува и ја прегрнува од љубов, а служителката и во таа дарувана блискост копнее по Нејзините стапала.
Поетот се сеќава на детската игра на Радха и Мадхава. Самото спомнување на нивните имиња буди радосен трепет, а во шумичката би донел свежо шумско цвеќе за нивната свадба на игра. Кога ќе се сретнат на брегот на Јамуна, Кришна ја свири флејтата во петтиот тон, а Радха, ненадмината во слатката музика, Му се придружува со својата вина. Таа Му се приближува со достоинствен чекор, како слоница што оди кон водачот на стадото. Двајцата се смеат и танцуваат во радоста на средбата. Кога од танцот образите ќе Им станат влажни, служителката би Им ги разгалувала изморените стапала со нежни допири и би ги разладувала со ладало. Во убавите шумски колиби поетот ја бара својата Господарка и ја повикува по име, прашувајќи ја дали минува по патеката што му ја покажале. Посакува да се измие во Јамуна, замирисана со мошус од Радха, и од неа да излезе чист. Служителката би се поклонила пред Говинда, темен како син лотос, молејќи за допир до Неговите стапала. Би ги изметела тајните шумички и би подготвила венци, сандал, мириси, тамбула и сладок напиток. Господарката на шумските колиби го преплавува светот со вест за Својата убавина. Сјајот од лицето како да ја продолжува есенската полна месечина до бескрај. Поетот ја гледа службата кон Неа како исполнување на својот копнеж. На повторениот поглед на синот на Нанда, Радха се преправа дека го одбива, а со истите зборови ја открива средбата кај осамената кадамба. Го нарекува измамник и вели дека таму девојка не треба да оди сама, оставајќи му да ја разбере намерата. Поетот ја слави вештината со која Радха ги движи веѓите, игра со погледот, зборува и наоѓа начин да стигне на средбата. Нејзината досетливост доаѓа до израз и во новите игри и во шегите меѓу сакхиите.
Се моли во срцето да му остане првата радост со која Радха и Мадхава ги учат вештините на играта. Меѓусебната приврзаност расте и од неа извира сè нова сладост. Се гледа себеси како ги набљудува додека си играат по улиците на Враџа и ги пленуваат срцата на среќните жители. Го привлекуваат и подоцнежните шеги што ги разменуваат на осамено место. Во сеќавањето на поетот Радха има пунџа со миризлив свеж јасмин и црвена точка од синдур на челото. Долгиот поглед од страна и насмевката како месечев зрак ја издаваат Нејзината љубовна радост. Стотици девојки во Враџа ја почитуваат Радха. Поетот се прашува во чие срце, по толкава милост, ќе изгрее Нејзината светлина што ја навестува светлата љубовна раса. Ја слави светлината на Радха, златна како шафран, исполнета со радост и длабока љубов во шумските лили. Јашода ја сака како што Го сака Говинда. Брановите на љубовната радост ја носат Радха во шумскиот дом. Со чудесни погледи од немирните, благо зацрвенети очи, Таа ја збогатува играта што го пленува целиот свет.
