Во песната за Васанта-панчами Вриндаван е исполнет со пролетен мирис. Меѓу кадриците на Кришна блеска грозд од свежи цветни пупки. Оние што Го сакаат Го посипуваат со црвен и мирислив прав. Песната Го поздравува убавиот син на Нанда, Кој ужива во пролетната игра. На усните Му се јавува блага насмевка што ги привлекува Неговите блиски. Кога ја погледнува Радха од страна, во неа се крева љубовен трепет. Кришна танцува со движења што, според песната, го маѓепсуваат светот. Скапоцениот ѓердан Му се ниша во ритамот на танцот. И во играта Тој им е близок пријател на оние што Ги сака. Поетот Го слави Мадхава Кој се појавува за да се разигрува во срцето на Санатана.
Во песната за Долотсава, празникот на нишалката, еден глас ја повикува убавата девојка да го погледне Мадхава. Кришна е на нишалка украсена со скапоцени камења. Рацете на пријателките ја движат нишалката. Заедно со неа се движи Кришна, а Неговиот венец затреперува. На градите има сандалова паста и црвен прав. Сјајот на телото Му ја надминува темната боја на дрвото тамала. На челото Му свети тилак од горочана што го нанела една срноока девојка од Враџа. Лицето Му сјае како месечината. Девојките се маѓепсани од Неговата насмевка. Цветовите Му ги украсуваат широките гради, а досетките Му ја покажуваат умешноста во играта. За оние што Му се поклонуваат, Кришна е Оној што го растерува стравот. За жителите на Враџа, Тој е како лебед во езерото на нивните срца.
Во последната песна, поклони Му се принесуваат од сите страни. Пријателките со радост Го нишаат Ванамали, Кришна со венецот од шумски цветови. На нишалката Тој му личи на пчела врз лотос што се полулува. Неговиот шумски украс е дел од глетката што поетот ја слави. Една гопија плеска со рацете. Пред нишалката, друга гопија танцува. Така завршува песната за празникот, со слава на Кришна што ја чува сладоста на вечната раса.
