Тунгавидја разбрала колку силно ја мачи Радха копнежот. Пријателката ја замолила да ја остави љубовната налутеност и внимателно да ја слушне. Имињата што ќе ѝ ги каже, објаснила, одамна ѝ биле откриени на Кандарпа-сундари. И таа била вознемирена од копнеж, посакувајќи го пријателството на Радха. Вринда, која умеела да ги разбере и најмалите знаци на срцето, ги запишала тие имиња со црвената синдура. Записот му го дала на Кришна, најмилиот пријател на Радха. Кога одвоеноста од Радха Му причинувала болка, Кришна ги изговарал нејзините имиња. Тунгавидја ѝ кажала дека така Тој наоѓал мир.
Тунгавидја ја нарекла Радха господарка на Кришнината шума и цвет на лијаната мадхави во пролетта на Мукунда. Таа е прва меѓу саканите на Говинда и господарка на Вриндаван. Славата на Радхика ги крунисува световите. Таа е божество на месецот Картика, мила пријателка на Дамодара и ќерка на Вришабхану. Таа знае да му служи на Сонцето со преданост. На баба ѝ Мукхара ѝ е драга како самиот живот и ѝ носи слава на мајка ѝ Киртида. Од Радха извира цел океан љубов кон Кришна. Таа се однесува со нежност кон Неговата мајка. Таа им е живот на сакхиите, а на Лалита ѝ е помила и од сопствениот живот. Таа ѝ е сè на Вишакха и е исполнета со нектар на милоста. Ја прима длабоката љубов на Паурнамаси и го радува Субала. Како кралица на Кришна, Радха се разигрува низ шумите на Вриндаван. Прочуена е по пријателството со Вишакха, а Лалита ја опсипува со љубов.
Радха е вечно млада и си игра со принцот на Враџа. За да поучи за љубовта кон Говинда, таа се пројавува како танчерка. Песната ја спомнува Чандраканти и убавината на танцот на ноќта Прабодхини. Под тој облик Радха го прочистува родот на гандхарвите. Со раѓањето го украсила родот на Вришабхану. Таа ја познава уметноста на грациозниот танц и од неа произлегува раса-лилата. Таа е најистакната на раса-танцот. Кришна ја поведува на скришно место, ѝ ја врзува косата и ѝ ја украсува со цветови. Радха се радува на доблестите на лотосооките девојки од Враџа. Го нагостила мудрецот Дурваса со храна. Ведите ја слават под името Гандхарва. Како Гандхарвика, со својата уметност ги восхитува Баларама и Ачјута. Таа Му е мила на победникот на Шанкхачуда и е како цветен венец на главата на гопиите.
Нејзиниот тен има светлина на горочана, а облеката блеска како сино скапоцено камче. Песната го слави и украсот на нејзината сплетена коса. Лицето ѝ ги надминува лотосот и месечината и Го плени Кришна. Очите ѝ ги восхитуваат птиците чакори и Го пленат Хари. Од свитканите веѓи, споредени со змија, затреперува и Оној што ја скротил Калија. На врвот на нејзиниот нос виси бисер. Нејзините усни го привлекуваат Мадхусудана како цветот бандхука што ја привлекува пчелата. Забите ѝ ги засенуваат белите планински врвови. Таа Му е мила на Оној што го кренал Говардхан. Скапоцените обетки ѝ се нишаат крај образите. Песната го споредува Кришна во жолта свила со папагал привлечен од заоблени калинки. Ѕвончињата од скапоцен камен ѝ ѕвонат на појасот. Сјајот на нејзините стапала го надминува сјајот на лотосите што растат на копно.
Едно име ја чува лилата во која Радха си го направила езерцето по досетките што уследиле кога бил совладан Аришта. Нејзиниот мирис го опива Говинда, а со Мадхава таа го сочинува божествениот пар. Таа е убавината на шумичките крај Јамуна и украсот на брегот кај Бхандира. Песната ја поврзува со Нандишвара и со пештерите на Говардхан, кои ѝ се мили. Кришнината флејта е како јадица што ја фаќа рибата на нејзиниот ум. Од звукот ѝ се разлабавува појасот, а Радха се сепнува и го придржува. За погледот на Мукунда, Радха е како езерце од нектар за разиграна риба. Во скришната шумичка покрај сопственото езерце таа е обземена од радоста на љубовната игра. Кога Кришна го крева лакот на веѓата, птицата на нејзината смиреност одлетува. Таа, пак, Го ниша Ачјута во океанот од нектар на својата љубов. Месечината на Кришниното лице го крева бранот на нејзиниот копнеж. Имињата се сеќаваат и на љубовната игра во која Тој ја повлекол нејзината облека. Кога Кешава претерал со досетките, Радха Го удрила со лотосот со кој си играла. Поетот ја споредува со златножолта линија врз темниот сјај на градите на Хари. Градите на Мадхава ѝ се како легло, а Кришнината рака како перница. Радха се засрамува кога насмевките на пријателките покажуваат дека погодиле што се случило во Нивната скришна игра.
Кога пред сакхиите зборува за Нивните скришни игри, Радха Го слави Хари. Вешто плете вајџајанти и венци од шумски цветови. Со бои од минерали создава слики со таква умешност што песната ја споредува со Брахма. Таа е учителка во уметноста на досетката и ја покажува својата вештина со убави потези. Нејзината среќа се издига како бранови од нектар. Радха е убава и во својата срамежливост и во смелоста, и кога е прибрана и кога чувствата ќе ја понесат. За скришната средба се покрива со темна ткаенина и ги стишува ѕвончињата на глуждовите. Ја украсува шумичката и го гледа патот по кој треба да дојде Мадхава. Копнежот ѝ расте, а одвоеноста ја натажува. На разденување Му се обраќа на Кришна со остри досетки и ја погледнува Чандравали од страна. Горда во својата налутеност, Радха не ги слуша молбите на Хари. Откако Го испраќа, ја обзема каење. Таа копнее повторно да Го види. Поради Лалита ја задржува својата налутеност, а кога стигнува порака од Хари, болката од одвоеноста ѝ попушта.
Со неколку зборови Радха Го придобива лотосоокиот Кришна, Кој ја украсува. Со едно движење на веѓите Го збунува и Му ја зема флејтата од раката. Песната ја слави нејзината единствена среќа да ја вкуси сладоста на Ачјута. Кога Хари заспива уморен од нивното разиграно борење, таа Му го зема ѓерданот. Откако ќе Го победи во играта со коцки, Радха ја бара флејтата и Му се обраќа со досетки. Дури и врвовите на ноктите на Кришнините стапала ѝ се помили од безброј животи. Кога ги слушнала зборовите на Тунгавидја, Радха затреперила. Потоа скришно тргнала кон засолништето меѓу лијаните каде што бил Кришна. Рупа Госвами ја затвора песната со желба оној што со преданост ги почитува нејзините сто и осум имиња да го вкуси нектарот на љубовта.
