Рупа Госвами ја отвора молитвата со поклон пред Господарот што се забавува во шумата на Вриндаван. Влегува сам длабоко меѓу дрвјата. Од силниот копнеж извикнува и го отвора тврдиот печат под кој во срцето му гореле солзите. Тој ѝ се обраќа на самата шума. Оние што ѝ служат брзо ја достигнуваат највисоката радост, а тој скромно ја моли да му покаже како да ги види нејзините двајца Господари. Шрути и смрити сведочат дека Мурари секогаш ги има Своите лили со возљубената во шумата на Вринда. Затоа поетот се поклонува пред стапалата на Вринда и ја моли да го погледне милостиво. Посакува дрвото на неговиот копнеж конечно да даде плод. Стапалата на двајцата Господари одамна се потпора на надежта што живее во неговото срце. Од Вринда бара дозвола да Им ја принесе својата молба.
Кришна свети со убавината на расцутени сини лотоси. Од Радха се разлеваат зраци што го засенуваат сјајот на златото. Неговата свила блеска како молња во густ облак, а сјајот на Нејзиниот мек свилен фустан потсетува на мошус. Кришнината блескава сладост ја надминува дури и убавината на Господарот на Лакшми. Блесокот на Радха ги восхитува и самата Лакшми и убавите девојки на Враџа. Кришна е како планина од скапоцени камења, чии постојани доблести ретко се наоѓаат кај друг. Доблестите на Радха, пак, ги воодушевуваат срцата на сите благородни девојки. Тој е зелениот скапоцен камен на круната на неспоредливите млади пастири на Враџа. Таа е цветниот венец што ги краси блескавите девојки на Гокула.
Срцето на Кришна е океан, а Радха во него е водното суштество макара. Срцето на Радха е месечина, а Кришна е еленот во неа. Мирисот на Радха Му го занесува умот на Кришна. Мирисот на Кришна ѝ ги пленува сите сетила на Радха. Неговата флејта одѕвонува со славата на Радха, божицата на Картика во која љубовта добива облик. Радха ја вкусува радоста од пеењето на имињата на Мукунда, Кој му носи радост на светот.
Неговите лотосови очи го задржуваат лебедот на Нејзиното срце. Нејзиниот поглед од страна е мрежа што ја лови најголемата риба во срцето на синот на господарот на Враџа. Звукот на флејтата е како сад со кој Кришна го испива целиот океан на Радхиното трпение. Радха мајсторски свири на махати, вид вина. Нејзината песна го маѓепсува еленот на срцето на Оној што го маѓепсува целиот свет. Штом некаде попатно ќе го чуе името Радхика, Кришна ги заборава сите Свои вештини за игра. А кога Радха ќе ги чуе двата слога на името Кришна, целата останува неподвижна.
