Поетот ги соединува дланките над главата. Од синот на владетелот на пастирите и од ќерката на најугледниот пастир во Гокула бара дар. Нивните срца се езера полни со нектарот на милоста. Ги моли да му подарат барем зрак од љубовта што најавува дека еден ден ќе може да ги види. Кришна е темносин по става, а Радха е темна по сјајот на младоста. Таа е златна по својот чист блесок, а Тој по Својата слава. Посакува Нивната сладост засекогаш да му свети во срцето. Пред најмилите деца на пастирите се поклонува и двапати ја изговара истата молба. „Дарувајте ми служба кон Вас. Дарувајте ми служба кон Вас.“ На синот на пастирскиот владетел му се обраќа со затреперен глас. Го моли да го направи достоен за милоста на Радха, венецот на девојките на Враџа. Потоа ѝ се поклонува на Радха, Господарката на Картика. Посакува Кришна, победникот над Бака, да му даде уште поголема милост затоа што ѝ припаѓа Нејзе.
Ги повикува и Нивните блиски, кои насекаде ги придружуваат во лилите. И нив ги моли да го чујат неговиот затреперен глас и да му укажат милост. Во шумичките и колибите на ридот, дури и Радха и Кришна ја слушаат Лалита. Затоа поетот ја моли лично да го прими под своја закрила. Вишакха ја прима Нивната љубов во изобилство. Од неа бара да му го придобие милостивиот поглед од страна на нејзините двајца блиски, златната Радха и темносиниот Кришна. Субала е драг пријател на двајцата во Враџа. Од него поетот бара да го претстави пред Нив, макар само за миг. Потоа им се доверува на сите што Им се блиски. Се прашува дали некогаш и тој ќе може со нив заедно да Им служи со љубов на Радха и на Кришна, макар колку едно сусамово зрно. Таа можност ретко ја добиваат дури и оние што веќе чувствуваат љубов. Сепак, силниот копнеж не престанува да го носи кон неа.
Меѓу сите звуци во Враџа тој посакува да го чуе чистиот тон на Кришнината флејта. Ѕвончињата околу глуждовите на Радха му даваат уште поголем сјај. Нивниот звук го надминува дури и огласувањето на лебедот на Брахма. Посакува и тонот на Радхината вина да му дојде како гостин во ушите. Кога Таа свири, дури и флејтата на Кришна, украсен со пауново перо, замолкнува среде своите тонови. Се прашува кога ќе дојде среќниот ден да ја чуе и Нивната песна. Нејзините бранови од сладост би го очистиле неговиот слух. Ги замислува и мирисите на Нивните златно и темносино тело, помешани со мошус и шафран. Само една честичка од тој мирис ги засенува сите други. Поетот се прашува кога неговото сетило за мирис, како пчела, ќе може да се наслади со него.
