Во шумата, Рупа Госвами го става показалецот во уста и одново извикнува. Им се обраќа на Радха и Кришна да му се смилуваат макар за еден миг. Посакува пред очи да му заблескаат Нивните две стави, како молња покрај темен облак. Сака да го види дури и сјајот на ноктите на Нивните стапала, светол како месечина. Посакува да ги види кога неочекувано ќе се сретнат во дворот на шумската колиба и радосно ќе се прегрнат. Златната става на Радха и темносината на Кришна зрачат крај златните китки јасмин што ги облетуваат пчели. Дури и највозвишениот преданик тешко може да си замисли таква средба. Поетот посакува да ги види и собира храброст да го изговори копнежот. Слаткоста на Нивните доблести е секогаш нова. Затоа пред Господарите на Вриндаван се прашува кого таа не би го понела. Кога ли пред него ќе се појават Нивните две лица, светли како месечини? Милоста на најдобрите танчари на Враџа ги восхитува срцата на сакхиите како месечината што ги привлекува птиците чакора.
Копнее да ги чуе и љубовните препирки. Нивните довитливи зборови се испреплетуваат, а блиските пријатели го поддржуваат едниот или другиот. Радха незабележано ја зема флејтата. Кришна погледнува во секоја насока и прашува за неа. Сакхиите го мамат со своите насмевки додека ја бара. Поетот посакува со свои очи да го види Кришна во таа игра. Во друга досетка, Кришна самиот си ја гризнува усната. Потоа ѝ вели на Лалита дека тоа го направила нејзината пријателка. Радха малку ги поткрева веѓите, а во аголот на окото ѝ се наѕира насмевка. Поетот би се израдувал кога би можел да ѝ го види лицето во тој миг. Се прашува како може да посака нешто за кое копнеат и највозвишените. Сепак ја слави милоста со која Радха и Кришна ги примаат оние што страдаат.
Кога судбината ги раздвојува, погледот на Кришна станува немирен. Копнее по Радха и се плаши од Лалита, а папагалките шари, кои го знаат вистинскиот миг, веднаш Го прекоруваат. На почетокот на танцот раса, Кешава ги остава девојките со лотосови очи и ја води Радха на осамено место во шумата. Таму ѝ укажува почит и ѝ се препушта како возљубен што ја следи нејзината волја. Поетот посакува да ја види таа средба оддалеку. Се прашува кога од таа глетка ќе му се исполни срцето со гордост. Во друга глетка, наутро, црвената боја јавака од Радха Му го краси лицето на Кришна. Кадриците Му паѓаат околу очите што Му се склопуваат од умор. Бледи од вознемиреност, придружничките на Чандравали го гледаат од страна. Поетот се прашува кога ќе може да ја види таа утринска глетка.
Во натпреварот со прскање вода, наградата е бакнеж. Хари победува и, желен за наградата, ја придржува Радха околу вратот. Радха ги поткрева свитканите веѓи, а зацрвенетите очи ѝ се подзатвораат. На Нејзиното лице во ист миг има и насмевка и солзи. Другпат Радха тивко се приближува со сакхиите и радосно ги зема Кришнините цветови. Кришна одеднаш застанува пред нив и, криејќи насмевка, ѝ ја повлекува горната наметка на Бханумати. На пролетната свеченост се собираат многу сакхии. Радха се насмевнува и со брз поглед му дава знак на Кришна. Поетот се прашува кога ќе Го види како ја бакнува Гуна Манџари, која се скрила меѓу придружничките.
