Кога Кришна конечно дошол, една сакхија Му раскажала што поминала нејзината пријателка. Радха била решена да тргне, иако ѝ се заканувала казна од сопругот, постарите ја прекорувале, а една помошничка се обидувала да ја запре. Ги повторувала имињата „Хари“, „Кришна“ и „Натха“. На приквечерина, кога грмеле облаците, сечеле молњите и дождот паѓал во млазови, таа тргнала во длабоката темнина. Сакхијата го опишала дивиот предел низ кој минала Радха. Недалеку се бореле мечки, змии се виткале покрај патот, а од темнината допирале гласови на ноќни птици. Радха стигнала до засолништето од ползавци. Полна со исчекување, од мирисливите цветови што ги набрала направила легло меко и бело како млечна пена.
Постојано гледала кон патот по кој требало да дојде Мукунда. Секој поглед ѝ го обновувал копнежот, а кога сфатила дека сè уште е сама, љубовта ја заболела како стрела. Таа, која зборувала толку милозвучно, сега зборувала во немир. Секој миг ѝ изгледал долг како цела доба. Цела ноќ останала будна и сама во шумичката. Кога Кришна дошол до засолништето, пријателките се израдувале што Го гледаат. Сакхијата потоа Му кажала што им паднало в очи.
Жолтата свила Му блескала, а венецот од јасмин добил жолта боја. Сакхијата се посомневала дека венецот ја примил бојата од шафрановата паста на некоја друга. Кадриците Му биле разбушавени, на лицето Му се гледал замор, а мирисливата паста по Неговото тело била разместена. Сакхијата ги спомнала и трагите од нокти. Забележала темен каџал врз Неговата црвена усна и Го прашала кому ѝ приредил радост. Сликата ја споредила со темна пчела покрај црвен цвет. Му рекла да ги остави заклетвите. Со иронија додала дека добро знае колку ја сака Радхика. Го нарекла змија меѓу гопиите и Го повикала брзо да си оди од прагот, зашто веќе се разденувало. На крајот поетот вели дека Хари, слушајќи го говорот на Радхината пријателка, почувствувал голема радост. Нејзините остри зборови носеле љубов. Со таа слика Рупа Госвами ја завршува песната и Го моли Хари да му ја исполни најдлабоката желба.
